| oh_ho 的个人资料~(^_^)~Sawaddee Ka This...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
2006/8/20 เธอจากไปแต่หัวใจยังอยู่ เมื่อคืนวันศุกร์ที่ผ่านมามีโอกาสได้ฟังรายการวิทยุ รายการเดิม หลังจากที่ไม่ได้ฟังมานานแสนนานเนื่องจาก
เปงช่วงที่ต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบ อาทิตย์นี้เค้าพูดกันถึงเรื่องที่ว่า "เธอจากไปแต่หัวใจยังอยู่" เปงเรื่องที่เกี่ยวการจาก
ที่เรียกกันว่าเปงการจาก"ตาย" เปงการจากกันอย่างที่ไม่มีวันที่จะได้เจอกันอีกเลยตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ อาทิตนี้ก้อมีคนโท
มาเล่าเรื่องราวที่ได้เจอกัน แต่ล่ะเรื่องจาเศ้ายิ่งกว่าในละครทีวีอีก ฟังแล้วรุ้สึกว่าเรื่องจริงนี่บางทีก้อน้ำเน่ากว่าในละครซะอีก
ประเดิมเรื่องแรกจากการเล่าเรื่องชีวิตจริงผ่านหนังเรื่อง "โคตรรักเอ็งเลย" ของ พิง ลำพระเพลิง เปงเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับตังของพิงเอง
แต่เรื่องจริงที่ไม่เหมือนในหนังก้อคือ ตอนจบไม่แฮปปี้ยังนั้นสิ เพราะคืนวันที่เค้าทะเลาะกัน ภรรยาเค้าได้ขับรถไปตกทะเลตาย
พิงเล่าว่าอีก 500 เมตรก้อจะถึงรั้วอยู่แล้วแฟนเค้าคงไม่ต้องตกทะเล แต่ยังไงแล้วแฟนเค้าก้อตายไปทั้งๆที่ยังไม่ได้เคลียร์กันเลย
คืนนี้ก้อมีคนโทมาเล่าเรื่องการสูญเสียคนที่ตัวเองรักไปมากทีเดียว มีคนหนึ่งบอกว่าวันพรุ้งนี้ความจริงเปงวันที่เค้าจะแต่งงาน แต่
เมื่อวันจันเค้าต้องมาลองชุดแต่งงานครั้งสุดท้าย แต่แฟนเค้าก้อมาไม่ถึงเพราะรถเกิดอุบัติเหตุ แฟนเค้าอาการหนักมากแต่ก้ออยู่รอ
จนตัวเค้าเองมาถึง เพื่อจะฟังคำว่ารักจากปากแบ้วเค้าก้อจากไป อีกคนต้องเสียทั้งพ่อและพี่ชายไปในเวลาเดียวกัน เค้จำเปงต้องเข้มเข้ม
เพื่อเปงหลักให้กับแม่ อีกคนหนึ่งรักกันกับแฟนมาก แต่ต้องไปแต่งงานกับคนที่แม่อยากให้แต่งด้วย ในวันที่แต่งงาน แฟนเค้าได้ไป
กินเหล้า เที่ยวแล้วก้อไปมีเรื่องจนถูกยิ่งตาย เค้าเสียใจมากที่ต้องเปงต้นเหตุที่มำให้เค้าต้องตาย เพราะปกติแล้วเค้าเปงคนไม่กินเหล้า
ไม่หาเรื่องใคร แต่เค้าก้อต้องมาตายเพราะเธอ อีกคนหนึ่งเปงผู้ชายโทมาเล่าว่า แต่ก่อนตนเปงคนที่เที่ยวเก่ง แต่พอมาแต่งงาน
กับผู้หญิงคนนี้ก้อเลิกหมดทุกอย่าง พอดีเค้าอย่างมีลูกก้อเลยไปให้หมอตรวจร่างกาย ก้อพบว่าแฟนเค้าเปงมะเร็ง เค้าจึงได้พยายาม
ทุกวิธีทางเท่าที่ตัวเค้าจะทำได้ แต่ก้อไม่เปงผลหมอบอกว่าตอนนี้มันลามไปตับแล้ว หมอบอกให้เค้าทำใจ เพราะแฟนเค้าคงอยู่ได้ไม่
เกินปีครึ่ง แฟนเค้าอยากไปไหนเค้าก้อพาไป แฟนเค้าอยากไปต่างประเทศก้อพาไป ตอนที่เค้าพาแฟนเค้าขึ้นไปถึงยอดเขาแอลฟ์
แฟนเค้าร้องไห้เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะได้มีโอกาสมายื่นอยู่ที่นี่เลย พอกลับมาถึงเมื่องไทยแฟนเค้าก้ออาการทรุด หมอเรียกเค้าไปคุยถาม
ว่าจะยื้อชีวิตเธอถึงแค่ไหน เค้ารีบตอบว่ายื้อให้ถึงที่สุด แต่หมอก้อบอกว่าถ้ายิ่งยื้อมาก เธอจะยิ่งทรมาน เค้าเลยตัดสินใจว่าให้ยื้อแค่
เครื่องช่วยหายใจก้อพอ เค้ากำลังจาเดินไปบอกแฟนว่าอาจต้องใส่เครื่องช่วยหายใจ หมอก้อวิ่งออกมาจากห้องและบอกว่าต้องใส่เครื่อง
เครื่องช่วยหายใจแล้ว เค้ายังไม่ทันได้บอกให้เธอเตรียมตัวเลย เค้ายื่นมองดูเธอใส่เครื่องช่วยหายใจ เธอดิ่นไปมา คืนนั้นเค้าพูดกับเธอ
บอกกว่าไม่ต้องกลัวนะ ถ้าทรมานมากก้อไม่ต้องฝืน ไม่ต้องกลัวจะต้องอยู่คนเดียว เค้าจะตามเธอไปอยู่ด้วย จากที่เธอนอนดิ้นก้อสงบลง
และก้อจากไป แบบว่าฟังไปน้ำตาไหลไปอ่ะ เศ้าได้อีก มีอีกเรื่องหนึ่งเรื่องน้เราชอบมาก แบบว่าผู้ชาโทมาเล่าจากออสเตรเลียเลย
เค้าบอกว่า เค้าคบกับแฟนมาตั้งแต่อยู่ม.ปลาย ตอนนั้นเค้าอยู่ปี 3 เค้ากับแฟนและก้อพี่สาวเค้ากำลังจะไปธุระด้วยกัน แต่พอดีเค้า
เกิดไปด้วยไม่ได้ เค้าก้อเลยให้พี่สาวกับแฟนไปกันก่อน ก่อนที่แฟนเค้าจะขึ้นรถไป ไม่รุ้อะไรบอกให้เค้าเรียกแฟนแล้วก้อบอกกับเธอว่า
"ผมรักคุณนะ" แฟนเค้าก้อตอบกับมาว่า "ไอ้บ้า" แล้วไม่นานเค้าก้อได้รับข่าวร้ายว่าแฟนและพี่สาวเค้าเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่
เค้าไปถึงโรงพยาบาลเค้าแทบล้มทั้งยืน แล้วเค้าก้อยังเล่าเรื่องให้เธอฟังว่าเธอเปงคนน่ารักมาก เฟะฟะด้วย เค้าบอกว่ามีครั้งหนึ่งเค้าให้
แฟนไปคืนการ์ตูนให้เค้าก้อจอดรถรออยู่ที่เดิม แต่แฟนเค้ากลับเดินข้ามถนนไปขึ้นรถฟังตรงข้าม เค้าก้องงว่านั่นแฟนเราอ่ะเป่า สักพัก
เธอก้อออกจากรถแล้วกลับมาขึ้นรถ เค้าก้อหัวเราะ เธอก้ออายแล้วก้อบอกว่า รีบๆไปอายเค้า เค่าบอกว่าตอนนี้ก้อ 6 ปีแล้ว
แต่เค้าก้อลืมเธอไม่ได้ ทุกครั้งที่หลับตาแล้วฝันถึงเธอเค้าไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย เพราะตื่นขึ้นมาแล้วต้องรุ้ว่าเธอไม่อยู่กลับเค้าอีกแล้ว
เค้าบอกว่าตอนนี้รอว่าเมื่อไรจะได้ไปอยู่กับเธออีก เค้าบอกว่าเค้าเคยขอหมั้นกับเธอแล้ว เค้าบอกว่าถ้าเรียนจบแล้วเราหมั้นกันนะ
แต่เธอก้อไม่มีโอกาสอยู่ถึงวันนั้น ตอนที่เล่าผู้ชายก้อเสียงสั่นด้วยแหละ ส่วนเราเปงคนฟังก้อร้องไห้อยู่นั่นแหละ แบบว่าเศร้าได้ใจมาก
พอฟังแล้วทุกคนก้อบอกแต่ว่า อยากทำอะไรให้คนที่เรารักก้อให้รีบทำก่อนที่จะไม่มีโอกาส ก่อนที่เค้าจะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ
นีบดูแลคนที่เรารัก ก่อนที่จะไม่มีโอกาสให้ดูแล ทั้งพ่อ แม่ พี่น้อง หรือแฟน รักษาความรักไว้ให้ดีๆนะ เศ้าจังว่ะ คืนนั้นฟังได้ไม่ทันจบอ่ะ
ฟังไปร้องไห้ไป ร้องจนหลับไปเลยอ่ะ เศ้ามั่กมาก....
ปล. อย่าลืมดูแลคนที่คุณรักนะ เพราะคุณไม่มีทางรุ้ได้ว่า คำพูดที่คุณเพิ่งพูดกับเค้าเมื่อกี้อาจจะเปงคำสุดท้ายที่เราจะได้พูดกันก้อได้
คุณไม่มีทางรุ้ว่าเมื่ไรจะเปงนาทีสุดท้ายที่คุณจะได้อยู่กับเค้า 2006/8/10 ชิวิตปี 2 อันสุดแสนจาเหนื่อย หลังจากที่เปิดเทอมมาแล้วเกือบ 3 เดือน อยากจาบอกว่าชีวิตของเด็กปี 2 นี่
มันช่างยากเย็น แสนเข็นซะนี่กระไร เรียนก้อหนักมากมาย
นอกจากจาเรียนวิชาหลักที่เข้าสู่ความเป็นวิชาชีพมากขึ้นแล้ว ยังจามีวิชาโทที่ยากไม่แพ้กัน
รวมๆแล้วเทอมนี้เรียนตั้ง 10 ตัว แลปก้อปาเข้าไปตั้ง 3 ตัว
เวลาที่คณะอื่นเค้าหยุดกันก้อม่ายได้หยุด เซ็งมากมายอ่ะ ที่สำคัญสอบมิดเทอมตั้ง 9 ตัว
สอบของคณะก้อไม่สอบในช่วงที่คณะอื่นเข้าสอบกัน
ก้อเลยต้องเรียนไปด้วย สอบไปด้วย อ่านหนังสือกันข้ามคืน เหนื่อยมาก
ไม่มีเวลาไปเที่ยว ไปช้อปให้สบายใจเลย แบบว่าเหนื่อยอารายยีงงี้นี่
ข้อสอบคณะ แต่ละวิชาก้อไม่ค่อยจาอยากเลยเนอะ ออกแบบว่าจาฆ่ากันด้วยข้อสอบเลยไหม
ครั้งนี้เปงการสอบที่กินระยะเวลานานที่สุดในชีวิตเด็กมหาลัยเลยนะเนี่ย
และแล้วเมื่อวานก้อเปงวันที่ได้รับการปลดปล่อยออกจากวังวนข้อสอบเสียที
เมื่อวานพอสอบเสร็จพี่บัณฑิตก้อพาไปเลี้ยง
เซน 555+ พี่เรานี่ช่างมาถูกเวลาเจงๆเลย เหมือนพี่พาไปเลี้ยงฉลองสอบเส็ดเลยอ่ะ
แต่น่าเสียดายที่พี่ปี 4 กะน้องปี 1 ต้องรีบไปเรียนอ่ะ
แบบว่าพอกินเซนเส็ด พี่แบ้งค์ยังใจดี พาไปเลี้ยงไอติมต่ออีกอ่ะ
พอออกจากร้านไอติมยบังกะคนท้องเลยอ่ะ แบบว่าพุงออกเลยเรา หลังจากนั้น
ก้อเลยไปเดินเล่น ไปช้อปปิ้ง ได้ทำตามที่อยากมานาน สบายใจที่สุดเลย
เวลาที่ได้ทำอารายๆอย่างที่อยากทำ แต่นึกๆไป อีกไม่นานก้อ
จาสอบปลายภาคอีกแล้วอ่ะ นึกแล้วเศร้า แถมเทอมนี้ไปเรียนแถวๆวิดยาแค่ 2 วันเองอ่ะ
ไม่เคยได้เจอ พี่คนนั้นเลย แต่เหมือนฟ้าบันดาลให้ ต้องไปจ่ายตังค่าโทรศัพให้พี่ชาย
เลยเดินไปเจอกันที่สยาม แต่ก้ออีกอ่ะดันมากะผู้หญิงซะงั้น แต่ม่ายเปงไร แค่ได้เจอกัน
ได้คุยกันนิดหน่อยก้อดีแล้ว พอให้เปงน้ำหยดเล็กๆ แต่เปี่ยมไปด้วยคุณค่า
ที่ทำให้หัวใจดวงน้อยๆดวงนี้ชุ่มฉ่ำ โอ๋อากให้พี่คุยกับโอ๋แบบนี้ไปเรื่อยๆๆ อย่าลืมน้อง
คนนี้นะค่ะ โอ๋ไม่เคยหวังอารายจากพี่เลย ขอแค่นี้ก้อเพียงพอแล้ว แค่อยากรุ้จักพี่ให้มากกว่านี้
อยากสนิทกันมากกว่านี้ จาได้คุยกันสนุกกว่านี้งัย
เฮอ......เมื่อไรจาได้เจอกันจังๆซะทีนะ.... คิดตึ้งมากๆเลยนะค่ะ พี่รุ้ไหมอ่ะว่าพี่ทำให้ชีวิตการเรียนที่น่าเบื่อ
และแสนเหนื่อย มีกำลังใจขึ้นมาด้วย
ส่วนพี่ก้อตั้งใจทำโปรเจคนะค่ะ โอ๋จาเปงกำลังใจให้พี่นะค่ะ สู้ๆๆๆๆๆ
ส่วนโอ๋ก้อจาสู้ๆๆๆๆ เพื่ออนาคต ว่างๆมาเจาะเลือดด้วยกันนะ 555+
ปล.คิดตึ้งเพื่อน 6/8 จัง เมื่อไรจานัดเจอกันอ่ะ อยากเจอๆๆๆ
ปล.นู๋รักแม่นะค่ะ จาวันแม่แล้ว ไม่ไปงานเทคนิคการแพทย์สัมพันที่ขอนแก่นเพราะแม่เลยนะเนี่ย.... 2006/7/1 ครั้งแรกของแลปเจาะเลือดเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาเปงวันแรกของการที่จะต้องจับคู่เจาะเลือด ก้อตื่นเต้นเล็กน้อยนะตอนที่อาจารย์มาอธิบายวิธีการเจาะเลือดแบบละเอียด แต่ก้อน้อยนะเมื่อเทียบกับเพื่อนคนอื่นๆ พอถึงเวลาที่ต้องเข้าไปลองของจิงในห้องแลปอ่ะ อยู่ดีๆก้อปวดฉี่ขึ้นมาซะงั้นอ่ะ แอบเข้าไปทำใจในก้องน้ำก้อไปเจอเพื่อนอีกหลายคนแอบไปทำใจในห้องน้ำเหมือนกัน พอทำใจได้แล้น ก้อมาลองเจาะแขนเทียม แบบว่าแขนเทียมอันหนึ่งใช้กัน 13 คน แมร่งน้อยจังว้า.... เราก้อเลยแอบไปใช้แขนกลุ่มอื่นเจาะแทน แอบดีใจเล็กน้อย เจาะปุ๊บได้ปั๊บ เก่งจังว่ะ ลูกใครเนี่ย...555+ มีกำลังใจขึ้นมานิดหน่อยแบบว่าเราคงจาไม่พลาดตอนเจาะจิง พอถึงเวลาเจาะจิง เราก้อจับคู่กะตาวอ่ะ ตาวเปงคู่แลปที่ดีมากเลยอ่ะ มะเคยบ่นมะเคยเถียงเลย แต่ชอบอู้งานเล็กน้อย เจ๊นัทมาจากกลุ่มข้างๆก้อมาอยู่ด้วย หลังจากที่ตกลงกันได้สักพัก ก้อสรุปได้ว่าให้ตาวเจาะเจ๊นัทก่อน ตอนที่ตาวจะเจาะอ่ะ แบบว่าเราติดตามดูอย่างใกล้ชิด ตาวแมร่งนิ่งโคตรอ่ะ มันแบบว่าดูไม่ตื่นเต้นเลยอ่ะ เจาะแปบเด่วเองอ่ะเส็ดแล้ว เหงแบบนั้นเราก้อเลยกะว่า เราจาเจาะไอ่ตาวเปงรายต่อไป กนั้นก้อขอทำใจก่อนสักพักหนึ่ง พอพร้อมแล้วก้อจัดการรัดแขน เกิดอารายขึ้นก้อม่ายรุ้ รัดไม่แน่นซะที อาจารย์เหงอย่างนั้นก้อเลยมารัดให้ดู พอรัดเส็ด ก้อดูเส้น อาจารย์ก้อบอกว่าให้เจาะเส้นกลาง เพื่อนจาได้ไม่เจ็บ เราก้อเชื่อ พอจาเข็มเข็มออก ก้อดึงออกไม่ได้ซะงั้นอ่ะ ดึงไปดึงมา เข็มก้อจิ้มนิ้วอีกแล้วอ่ะ โง่เจงๆๆ เลยกรู อาจารย์ตกใจมากเลยอ่ะ เราต้องรีบไปล้างแผล เลือดออกโคตรเยอะเลยอ่ะ ต้องมาติดพลาสเตอร์แล้วก้อเปลี่ยนถุงมือใหม่ คราวนี้อาจารย์มาดูอย่างใกล้ชิดเลยอ่ะ คราวนี้มาเริ่มใหม่ รัดแขน ดูเส้น พอเหงเส้นชัดเจนแล้วก้อ เช็ดแอลกอฮอล์ เอาเข็มออกอย่างระมัดระวัง พอเอาเข็มมาจ่อใกล้ มือก้อสั่นซะงั้น แถมเส้นที่เหงก้อหายไปไหนก้อม่ายรุ้ คราวนี้มือก้อสั่นใหญ่เลย อาจารย์ก้อบอกว่าเจาะไปเลย เพื่อนมีเส้นใหญ่มาก เจาะยังไงก้อเจอ ไอ้เราก้อม่ายกล้าอยู่ดีอ่ะ อาจารย์เลยบอกว่าเอาที่รัดแขนออกได้แล้ว รัดนานแล้วเพื่อนคงเจ็บ จากนั้นกรูก้อต้องไปทำใจใหม่ พอไปทำใจสักพักก้อเริ่มใหม่ รัดแขน ดูเส้น เอาเข็มออก เช็ดแอลกอฮอล์ จ่อ ....เรามองเส้นกลางไม่ชัดอ่ะ เลยบอกไอ่ตาวไปว่า แกเรามองเส้นกลางไม่ชัดเลยอ่ะ ไม่มั่นใจมากๆ มันก้อเลยบอกว่า เจาะเส้นริมก้อได้ อาจารย์ก้อบอกว่า เจาะไปเลย เจาะเส้นที่มั่นใจ เจาะไปยังไงก้อเจอ เจาะได้แล้ว รัดแขนเพื่อนนานแล้ว เราก้อเช็ดแอลกอออล์ใหม่ จากนั้นก่อจ่อ มือก้อสั้นๆๆอ่ะ ส่วนตาวก้อนั่งเฉยซะงั้น แมร่งกรูตื่นเต้น อาจารย์ก้อเชียร์ เจาะเลยๆๆๆๆ เราก้อนับ 1...2...3... จิ้ม แก...เจาะลงไปแล้วอ่ะ ถามไอ้ตาวว่าเจ็บป่ะ มันก้อบอกว่าไม่เปงไร จากนั้นเราจิ้มลงไปอีกอ่ะ จากนั้นก้อดูด....ดูด...ขึ้นมา พอถึงตอนที่จาดึงเข็มออกนี่แหละ สำคัญมาก เราก้อรีบดึงออกเลยอ่ะเพาะกลัวมันจาเจ็บ แต่ปรากฎว่าตอนที่ดึงออกอ่ะ เข็มเอียง ก้อเลยทามให้เจ็บ อาจารย์เหงยังร้องเลยอ่ะ บอกว่าเพื่อนจาเจ็บมาก เวลาดึงให้ดึงตรงๆ ไอ่ตาวก้อสะดุ้งเล็กน้อย ตาวกรูขอโทด จากนั้นก้อดึงเข็มออก แล้วก้อเอาเลือดใส่หลอดทดลอง ตอนเอาเลือใส่อ่ะ มือกรูโคตรสั่นเลยเมิง อาจาร์เหงก้อขำ มือสั้นทั้ง 2 มือเลยอ่ะ แบบว่ามะต้องเขย่าหลอดทดลองเลือดก้อสั้นเองแล้วอ่ะ โอ๊ย...จาเปงลม ต้องปนั่งให้จิตใจสงบสักพักใหญ่ๆเลยอ่ะ จาบอกว่าตอนที่เจาะอ่ะ เหงื่ออกเต็มเลยอ่ะ ทั้งๆที่อยู่ให้ห้องแอร์ที่โคตรเย็นเลยอ่ะ พอทามใจได้แล้นก้อ บอกเจ๊นัทว่ากรูพร้องแล้นมาเจาะเลือดกรูได้เลย มาถึงก้อนั่ง ยื่นแขนให้มัน มันก้อรัด อาจารย์ก้อเดินมาดู มันก้อรัดไม่แน่นซะที รัดแล้วรัดอีกจนแขนกรูช้ำเลยเมิง อาจารย์ก้อมารัดให้ พอดูเส้นได้แล้ว มันก้อจาเจาะ เช็ดแอลกอฮอล์ แล้วก้อเจาะ แม่งเจาะพลาดเส้น ซะงั้นอ่ะ พอเจาะไปมันก้อ ควานหาเล็กน้อย เราก้อเลยบอกมันว่าหาให้เจอนะเมิง เจาะเลยๆๆ กรูมะอยากเจ็บอีก พอดูดขึ้นมาก้อไม่ได้เลือดอ่ะ แม่งกรูล่ะเซ็ง พอสักพักหนึ่งก้อ เปลี่ยนมาเจาะแขนใหม่ คราวนี้มาอีกแขนหนึ่ง แต่ว่าเส้นข้างนี้เล็กมากอ่ะ แม่งเจาะไม่โดนเส็นกรูอีกแล้น คราวนี้เรียกพี่ที่คุมแลปมาดู พี่เค้าก้อบอกว่าไม่กล้าเจาะ เส้นเล็กมากเลย เล็กกว่าหัวเข็มอีก พี่เค้าก้อบอกว่า ให้ไปตามพี่แจ๊คมาเจาะเหอะ เออ...พี่แจ๊คเปงพี่ที่เชี่ยวชาญในการเจาะมากอ่ะ พอมาถึงพี่เข้าก้อ รัด เช็ด จิ้ม แล้วก้อดูด แล้วก้อดึง แบบว่าเส็ด ภายใน 2 วิ ไม่ทันให้กรุตื่นเต้นเลยอ่ะ ได้เลือดแล้ว หลังจากที่โดนจิ้มมาหลายเข็ม กรุล่ะเซ็ง พอทำแลปเส็ด ถอดถุงมือออก แทบเปงลมอ่ะ นิ้วที่โดนเข็มจิ้มอ่ะ แม่งม่วงอี๋เลยอ่ะ แบบว่าช้ำอย่างรุ่นแรง แล้วแขนที่โดนเจาะ 2 รูอ่ะ มันบวมอ่ะ กรูจาบ้าตาย แขนข้างนั้นแบบว่าใช้การไม่ได้เลย ปวดมาก แล้ววันนี้ต้องกลับบ้านเองด้วยอ่ะ ป่าป๋ามะว่างอ่ะ กลับกะเจ๊นัทไปขึ้นรถที่อนุสาวรีย์ เดินไปขึ้นสาย 18 กะว่ารถคงมะติดแล้วมั้ง พอไปได้สักพัก รถก้อติดโคตรเลยอ่ะ แมร่งหน้าต่างก้อปิด ร้อนมาอ่ะ ลมก้อม่ายมี ที่เข้ามาในรถเมล์ก้อเปงควันรถอ่ะ ยื่นได้สักพัก ก้อรุ้แล้วอ่ะว่าไม่ไหวแล้ว หูอื้อ ตาลาย มองไม่ชัดแล้วอ่ะ ก้อเลยถามป้าคนข้างๆว่ามียาดมไหม เข้าก้อเลยถามเพื่อนอ่ะ ปรากฎว่าเพื่อนแกก้อโวยวายใหญ่ ก้อเลยมีคนลุกให้นั่ง แม่งกรูจาบ้าตาย เกิดมาเปงลมบนรถเมล์อีก พอหายแล้วก้อหันไปขอบคุณพี่คนที่ลุกให้ พอใกล้จาหายแม่ก้อโทมา ตอนนั้นหูยังไม่หานอื้อเลยอ่ะ มะกล้าบอกแม่อ่ะ กลัวแม่จาตกใจ กะว่าถึงบ้านแล้วค่อยบอก พอถึงบ้านลงจากรถเมล์ก้อเลยขอบคุณป้าคนที่ให้ยืมยาดม พ่อออกมารับหน้าบ้าน บอกพ่อว่าเปงลมบนรถเมล์ พ่อดุใหญ่เลยอ่ะ พอเข้าบ้านแม่ก้อตกใจใหญ่ คราวนี้มะให้กรูทามไรเลยอ่ะ แม่หนูหายแล้ว แม่บอกว่าต่อไปนี้ ต้องบำรุงแล้ว แม่นั่นแหละที่ต้องบำรงม่ายช่ายหนู อาทิดหน้ากรูจาไปฟิต ให้เส้นเลือดใหญ่ขึ้น จาได้เจาะกรูแค่ครั้งเด่วพอ แม่ง....สุดยอดอ่ะ บอกอย่งนี้แล้วจามีคนไข้ที่ไหนกล้ามาเจาะกะเมิงมะเนี่ย มือสั่นซะขนาดนั้น พี่...ค่ะ ว่างๆมาให้เจาะนะ อยากเจาะให้เจงๆนะเนี่ย ~(^_^)~
SU SU !!! 2006/6/23 ...เศร้าใจจัง...วันที่ 19 มิ.ย.
แอบตื่นเต้นเล็กน้อยวันนี้จาได้ใส่เสื้อกาวน์เปงวันแรก ฝันมานานแล้นแต่ไอ้ที่หน้าหนักใจก้อคือว่าต้องทำเลป Org Chem แบบว่ามึงมากๆๆ แถมวันแรกก้อแอบวุ่นวาย ที่สำคัญนะอดคู่เลปกับคนที่อยากคู่ด้วยเลยอ่ะ เราน่ะมะได้อยากคู่กับไอ่ตาวเพราะมันเปงผู้ชายหรอกแต่ว่ามันเหมือนส่าคุ้นเคยอ่ะ คุยกันได้ คู่แลปใหม่นี่เค้าก้อดีนะ แต่ว่าโคตรจาเรียบร้อย ไม่ค่อยพูดอ่ะ เราเปงคนพูดมากด้วยมั้งก้อเลยอึดอัดไม่รุ้จาคุยอารายกะเค้า แต่เค้าก้อทำแลปดีมากๆด้วย ถ้าเค้าคุยมากก่านี้ก้อจาดีมากเลย เพราะเราต้องทำแลปไปด้วยกันอีกตั้งเทอมนึ่งเลยนะ วันนี้กลุ่มเราได้เริ่มทำแลปช้าเพราะคนมันเพิ่มชื่อเข้ากับถอนชื่อออกเยอะมาก แล้วอาจารก้อไม่อัพเดทข้อมูลเลยอ่ะ เราก้อเลยทำเส็ดช้าเปงกลุ่มท้ายๆ พอออกมาหน้าห้องก้อมองหาดูก้อม่ายมีใครอยู่รอเลยอ่ะ มีแต่กลุ่มอื่นเค้ารอเพื่อนเค้าอยู่ เหงแล้วสะเทือนใจ แล้วคนที่อยู่ก้อไม่ได้เรียนวิชาเด่วกันอ่ะ ก้อคิดอยู่ว่าคงต้องไปคนเด่วเจงๆหรอ พอเดินมาถึงป้ายรถป๊อปก้อเจอกลุ่มเพื่อนอยู่ ก้อแอบคิดในแง่ดีว่ามันมารอเราอยู่ที่นี่ วันนี้กลับบ้านไปแบบที่รุ้สึกแย่ๆอ่ะ ก่อนกลับบ้านก้อต้องมานั่งเตรียมน้ำให้น้องเข้าห้องเชียร์ ทำงานเบื้องหลังนี่แย่เนอะม่ายมีใครรุ้ว่าทำ แต่พอทำไม่ดีก้อโดนด่าซะงั้น ม่ายรุ้จาทำทามไม
วันที่ 21 มิ.ย.
หลังจากเหตุการณ์เมื่อวานนี้ทำให้เรารุ้สึกแย่มากๆๆๆ เหมือนกำลังเดินอยู่คนเด่วเลยอ่ะ วันนี้ก้อเลยม่ายค่อยอยากคุยกะใครเท่าไรนัก ทำตัวเหมือนอยู่คนเด่วอยากจารุ้นักว่าจามีคนเหงไหมว่าเราแปลกไป ทีแรกนึกว่าจาไม่มีแล้ว แต่ก้อมีคนถามอยู่นะตั้ง 2 คนแหนะ เยอะเนอะ แล้ววันนี้ก้อได้รุ้ฟามจิงอีกอย่างก้อคือ เมื่อวานที่เหงเพื่อนที่ป้ายรถป๊อปน่ะมะได้รอเราหรอก แค่รอรถป๊อปแล้วรถยังไม่มา ได้ยินแล้วจาร้องไห้ เศร้าจังว้า ไอ่ตั้มมันก้อบอกว่าก้อมาด้วยกันหนิ ไม่ได้ปล่อยให้มาคนเด่วซะหน่อย ก้อเลยถามกับไปว่าถ้ารถป๊อปมาแล้วกรุจาไปกะใคร มันก้อเงียบ สุปง่ายๆก้อคือม่ายมีใครสนใจกรุเลยไง มันก้อว่าเราคิดมากเกินไป ก้อคงจายังงั้นมั้ง รุ้สึกว่าเหมือนคนที่ทำดีแต่ไม่มีใครรุ้ว่าทำ เหนื่อยแทบตาย แต่ไม่มีใครเหงค่า....เศร้าจังว่ะ
วันนี้เลิกครึ่งวันก้อเลยไปเดินสำเพ็ง หาซื้อของให้น้องรหัสเมื่อยโคตรอ่ะ ตอนกลับก้อรำบากโคตรต้องนั่งรถ ต่อเรือ ต่อรถ ฝนก้อตก น้องจารุ้ไหมนี่ว่าพี่มันรำบากแค่ไหน เออ...วันนี้วันเกิดพี่ แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะพี่ชาย ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ย้ายที่ทำงานทามไมเนี่ย มีพี่แล้วทะเลาะกันบ่อยๆ ยังดีก่าไม่ได้เจอกันแบบนี้ เวลากินขนม ก้อคิดถึงเวลาที่แย่งกันหนุกดีเนอะ
วันที่ 22 มิ.ย.
วันนี้เปงวันปิดห้องเชียร์ แบบว่าเพิ่งรุ้ตอนเช้า อยากรุ้เนอะพี่เชียร์เค้าคิดอารายอยู่ปิดก้อนกำหนด แต่ก้อช่างเค้าเหอะ แต่ที่สำคัญกรุต้องไปหาซื้อของให้น้องเปงองขวัญแบบกระทันหัน น้องตังจากินข้าวพี่ยังม่ายมีเลยอ่ะ ก้อเลยตัดสินใจไปหาป่าป๊าให้ซื้อให้ อิอิอิมะต้องเสียตังแถมยังได้ของมากมายให้น้องด้วย แล้ววันนี้ก้อมีเรื่องให้ต้องร้องไห้ให้คนอื่นเหงจนด้าย แบบว่ามีคนลืมเราอีกแล้ว มะมีใครจองที่ไว้เผื่อ มะมีใครจำได้ว่ายังมีเราอยูตรงนี้ เหงแล้วอยากจาหนีกลับบ้าน ตอนนั้นน้ำตามันซึ่มๆแล้วอ่ะ ก้อเลยออกมาแล้วก้อไปร้องไห้คนเด่ว มะอยากเรียนเลยอ่ะคาบนี้ แต่ไอ่ตั้มโทมาตามอ่ะ กะว่าถ่าม่ายมีใครตามอ่ะ จะไม่เข้าแล้ว เข้าไปก้อเรียนม่ายรุ้เรื่องอยู่ดีอ่ะ พอเข้าไปอาจารแจกชีส 3 ชุดปรากฎว่ามีคนเก็บให้แค่ 1 ชุด เท่านั้นแหละ กรุ้น้ำตาไหลตรงนั้นเลยพยายามจาไม่ให้ใครเหงอ่ะ แต่ก้อมีคนเหงมันก้อถามนะว่าเปงไร แต่ก้อม่ายอยากตอบอ่ะ เรามันงี่เง่าไปเองแหละ พอตอนเย็น นั่งดูน้องเข้าห้องเชียร์อย่ก้อมีคนมาสั่งให้เตรียมน้ำซะงั้น ตกลงกรุเปงหัวหน้าหรือคนใช้เนี่ย ทำไปก้อไม่มีน้องรุ้คนที่ได้หน้าก้อคือคนที่เอาออกไปให้น้อง ไปพัดให้ แต่กรุคนทำเหนื่อยแต่ไม่มีใครเหงค่าซะงั้น วันนี้เค้าปิดห้องเชียร์แบบแปลกๆเนอะ พอถึงเวลาเอาของให้น้องเจอหน้าน้อง ก้อเหงว่าเจอน้องหลายครั้งอยู่ ดีจายนะที่เจอน้อง และก้อแอบน้อยใจพี่เหอะทีกรุม่ายมีใครมาหา มี 1 คนกับสายสิน 1 อัน แต่ปีนี้เค้ามีของมาให้น้องด้วยแหละ และมีพี่คนหนึ่งมาถามว่า "น้องโอ๋ ไม่มีพี่ให้ของเลยหรอ" เราก้อบอกว่าไม่มีพี่ปี 3 พี่ปี 4 ก้อไม่ได้ให้ พี่เค้าก้อบอกว่า "ว้าย...เด๋วก้อต้องอยู่คนเด่วล่ะซิ" ตอนนั้นอ่ะที่ซบไอ่หมิวอ่ะ ร้องไห้เจงๆน่ะมะได้ล้อเล่ง วันนี้พวกพี่ๆเค้ามีเค้กรุ่นให้ด้วยแหละ เหงแล้วแอบเศร้า พอเพื่อนพูดกันเยอะน้ำตาก้อไหลซะงั้น วันนี้กรุร้องไห้ให้คนอื่นเหงบ่อยจังว้า... มันสะเทือนใจอย่างแรง แบบว่าเครียดมากก้อเลยเต้นสันอยู่สักพัก ถึงจากลับบ้าน พอเดินไปถึง BTS รถแม่งก้อเสียประกาดว่าอีก 5 นาทีเส็ด แม่ง 15 นาทีก่าจาเส็ด แม่ก้อโทมาถามว่าถึงไหนแล้ว พอรุ้ก้อโดนว่า สักพักพ่อโทมาตาม เค้าม่ายเชื่อ โดนว่าอีก กรุจาอยู่ปิดห้องเชียร์เพื่ออาราย อยู่ไปก้อเศร้า แถมยังโดนพ่อแม่ว่าอีก เพื่อไรนี่กรุ...ไม่เข้าใจตัวเองเลย ตอนกลับพ่อก้อไม่คุยด้วย แอบนั่งร้องไห่ไปตลอดทางเลยอ่ะ ...ทามไมเศร้าจังวะ...
เรื่องงานหัวหน้าฝ่ายสวัสดิการก้อเหมือนกัน เปงงานที่เหนื่อยมากๆแต่ก้อเหมือนว่าไม่ใครรุ้ว่าเหนื่อย ไม่มีใครรุ้ว่ามันมีตัวตนอยู่ เหนื่อยไปทามไมก้อไม่รุ้ น้องจำไม่ได้ น้องจำได้แต่คนอื่น เศร้าจังวะ ที่เศร้าก่านั้นก้อคือ รายชื่อของหัวหน้าก้อม่ายใช่กรุ ที่ยิ่งไปก่านั้นชื่อของคนทามงานก้อไมมีชื่อกรุซะงั้นแหละ เหงแล้วมันเศร้าอ่ะ อย่างที่บอกอ่ะทำไปทั้งหมดหน่ะ เพื่ออะไร เพื่อใคร ได้อะไรกับมาบ้าง มันหน้าน้อยใจเนอะ เรื่องนี้ทำเราเศร้าได้ทุกทีที่คิดอ่ะ แล้วก้ออยากบอกเหตุผลที่ไม่ไปค่ายอ่ะเพราะว่าไปก้อต้องไปเปงสวัสดิค่าย มีใครเคยถ้าไหมว่า น้องโอ๋อยากทำไม เหนื่อยไหม ไหวอ่ะเป่า ไม่มีเลย พอไม่ไปก้อว่ากันซะงั้น แต่ก้อตัดสินใจเพราะสงสารน้องอ่ะ เพราะปีที่แล้วเรารุ้สึกแย่มากที่ไม่มีพี่รหัส ไม่มีใครมาสนใจ แต่เพื่อนๆมี ไม่มีใครมาสนใจ ไม่มีใครพาวิ่งแล้วบอกว่า นี่น้องกรุๆๆ รุ้สึกแย่มากอ่ะ เราก้อไม่อยากให้น้องเรารุ้สึกแบบนั้นอ่ะ ส่วนพี่ปีอื่นๆที่เหลืออยู่ของสายก้อเหมือนว่าเค้ามีกันแค่นั้น เราเปงคนอื่น เราอาจจะคิดมากแต่มันก้อมีการกระทำหลายๆอย่างที่ทำให้มันรุ้สึกแบบนั้นอ่ะ เราอาจจะเปงคนขี้น้อยใจอยู่แล้วด้วยอ่ะ บอกตรงๆว่าตอนนี้เหงามากอ่ะ รุ้สึกเหมือนอยู่คนเด่วไม่มีใครค่อยเปงห่วง ค่อยถาม ค่อยอยู่ข้างๆตลอด เมื่อคืนอ่านหนังสือได้นิดเด่วเองอ่ะ อ่านไปร้องไห้ไป โทไปหาไอ่ตั้มให้มันเคลียเรื่องเงินแม่งก้อถามจนกรุต้องเล่า เล่าแล้วที่นี้ก้อร้องไห้ใหญ่เลย เปงไงหล่ะมึงอยากให้เล่าดีนัก เศร้าเลย เรื่องของมันก้อเศร้าไม่แพ้เราเหมือนกันนะ วันนี้ตอนบ่ายมันก้อเรื่องซื้อขนมมาให้บอกว่าจาเพื่อนรหัส เออขอบใจมากนะเพื่อน ขอบคุนที่ยังเปงห่วงกัน มะต้องมาสนใจกรุมากหรอก เด่วมันก้อดีขึ้น เพียงแต่ตอนนี้ยังทามใจมะได้ และก้อขอบคุนคนใกล้นะที่เปงห่วง ขอโทดที่ไม่ได้เล่าให้ฟัง เพราะสถานการณ์ไมอำนวยเจงๆ ดูแลตัวเองๆดีนะ เปงห่วงนะเว่ย...เข้าใจไหม .... ไอ้อ้วน ....
ถึงเพื่อนๆ 6/8 ทุกคน กรุคิดตึ้งพวกแกมากเลยอ่ะ ไม่มีใครเหมือนพวกแกอีกแล้ว ที่นี่เหงามาก อยากเจอพวกแก ชั้นรักแกนะ
เตย คิดตึ้งแกหว่ะ ตั้งใจเรียนนะ กูรักเมิง
ปล. กิ๊ก โย ก้อเว้นวรรคเยอะแล้วนะอ่านง่ายแล้ว(มั้ง)
ปล2. พี่...ค่ะ เจอกันทักทายมั่งนะ อย่าลืมกันนะ เราอยู่ไกลกันแค่ถนนกั้นเองค่ะ ~(^_^)~ คิดตึ้งนะ
(ในความเศร้า ยังมีความแรดอยู่ แต่กรุเศร้าจิงนะเว้ย...)
2006/6/9 วันแห่งความปราบปลื้มของปวงชนชาวไทยเราตกลงกะเจ๊นัทไว้ว่าเราจาไปรับเสด็จในหลวงวันที่ 9 ตอนแรกก้อนัดกันว่าจาไปถึงลานพระบรมรูปทรงม้ากันตอน6โมงเพราะในหลวงจาเส็จตอน10โมง พอถึงเมื่อวานตอนมืดเมื่อวานดูข่าว ปรากดว่าคนไปรอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ก้อเลยคิดหนักกันว่าจาไปดีไหม ถ้าไปคงเข้าถึงยากอ่ะ โทสับเค้าก้อจาตัดสัณญานด้วยแหละ ที่สำคัญคือต้องไปแต่เช้ามั่กมากอ่ะ เพราะช้าก่านั้นอาจเข้าได้ไม่ถึง ก้อเลยตกลงกันว่าพุ้งนี้ค่อยว่ากัน เจ๊นัทก้อโทมาปลุกตอนตี 5 สรุปว่าไปกัน เจอกันที่นู่น พอเจ๊ถึงนะก้อโทมาบอกวาจารออยู่ที่หางม้า แต่อาจจาไม่เจอกันเพราะมันจาวุ่นวายมาก สรุปก้อเลยไปแท๊กซี่ จาบอกว่าวันนี้ทั้งวันเจอแต่เรื่องดีๆอ่ะ ดีจายมาก ตั้งแต่เช้าแล้วอ่ะ ขึ้นแม๊กซี่ ก้อเจอคนขับใจดี + นารักมาก ชวนคุยตลอดทาง แถมยังเปงห่วงบอกเราให้ระวังด้วยแหละเค้าบอกว่า ไปคนเด่วเด๋วเปงลมไปทามไง เค้าบอกอีกว่าจากลับกี่โฒงเด๋วจากลับมารับ เรายิ้มๆและบอกว่ายังม่ายรุเลยค่ะ เค้ายังบอกอีกว่าโอกาสหน้าใช้บริการใหม่นะ เราก้อยิ้มๆๆและก้อคิดในใจว่าแล้วนู๋จาเจอพี่อีกไหมอ่ะค่ะ พอจาเข้าไปในงานก้อแบบว่ามองหาเจ๊นัทตลอดทาง พยายามจาเข้าไปใกล้หางม้าที่สุด แต่ก้อเข้าไม่ได้ ก้อเลยต้องนั่งอยู่แถวนั้น ก้อมีพี่ใจดีคนหนึ่งให้กระดาษหนังสือพิมพ์มารองนั่ง แถมตอนที่แดดออกก้อพัดมาเผื่อเราด้วยแหละใจดีจัง พอเค้าให้เลื่อนขึ้นไปข้างหน้าได้ คนก้อกรูกันไปข้างหน้า พี่เค้าเหงเรามาคนเด่วมั่งก้อเลยเดินมาด้วย ระหว่างเดินก้อมองหาเจ๊นัทด้วย แต่ก้อหาม่ายเจออ่ะ พอได้ที่เหมะๆ หน้าจอทีวีอันแรก ก้อมีป้าใจดีให้ยืมหมวก เพราะตอนนี้แดดแรงมั่กมาก แบบว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยตากแดดร้อนและนานขนาดนี้ แต่ก้อม่ายคิดจากลับแหละ พี่คนข้างๆอีกคนก้อให้ยืมกระดาษมาบังแดดด้านข้าง ส่วนพี่คนเดิมก้อให้ส้มมา 1 ลูก เกรงใจพี่เค้าอ่ะบอกว่าไม่เปงไรค่ะ เค้าก้อยัดเยียดให้ ก้อเลยต้องรับมา คนไทยใจดีเนอะ พอในหลวงเสด็จมาถึงนะจากแดดร้อนเปลี้ยงก้อร่มไปทันที พระทรงมีพระบารมีสูงส่งเนอะ และวันนี้ที่เค้าเจอแต่เรื่องดีๆก้อเพราะบารมีของพระองค์อีกอ่ะ ดีใจจังที่ได้เกิดบนผืนแผ่นดินไทย ใต่ร่มพระบารมีของพระองค์ เออแล้วก้อตอนที่พระองค์ลงจากรถแล้วเพลงสรรเสริญพระบารมีดังขึ้นอ่ะ ขนลุกอ่ะมันรุ้สึกแบบว่าบอกม่ายถูกเลยอ่ะ ทั้งๆที่แดดร้อนมากแต่ขนก้อลุกได้ ไม่แปลกใจเลยที่มีคนมารอรับเสด็จพระองค์มากมายขนาดนี้ เหงจากภาพมุมสูงแล้วคนเยอะมากๆๆๆๆ รุ้สึกปลื้มใจมากๆๆ เราอ่ะอยากไปเปงสตาฟตั้งแต่งานที่อิมแพคแล้วแหละแต่เสียดายที่รุ้ช้าไปแล้วอ่ะสมัครคงไม่ทัน และก้อติดรับปากไปทำงานรับน้องแล้ว ถ้าไปคงโดนเพื่อนรุมด่าแน่นอน จากนั้นก้อกะว่าจะเข้าไปอยู่ในร่มรอฟังในหลวงรับสั่ง และแล้วก้อเจอเจ๊นัทและน้องจนได้ คือแบบว่าตอนนั้นคิดว่าตอนนั้นคิดว่าคงม่ายเจอกานแล้ว เจ๊มันบอกว่าให้รีบออกเด๋วจาออกม่ายได้ เพราะยืนอยู่ก้อม่ายได้ยินเสียงในหลวงทรงตรัส ก้อเลยกลับออกมา ขากลับมันให้เรานำทางมันบอกแถวนี้ถิ่นเรา แต่หารุ้ไม่ว่ากรูก้อจำม่ายได้แฮะๆๆๆ พามันเดินไปแบบว่าอาศัยว่าตามๆๆกันไปอ่ะ โชคดีที่ออกมาถูกเนอะ เรียกแท๊กซี่ก้อม่ายได้คนเพียบเลย กว่าจาได้ขึ้น เจอคนขับดีอีกแล้วแหละชวนคุยตลอดทางเลยอ่ะ เราก้อไปกินข้าวกันที่เดอะมอล์ โชคดีอีกอ่ะที่ไปปุ๊บก้อได้ปั๊บ โต๊ะว่างพอดีทั้งที่ก่อนหน้านี้เค้ารอกันอยู่ตั้งนาน แฮะๆๆ วันนี้เปงวันดีเจง รุ้สึกว่าวันนี้คุ้มค่ากับการตื่นเช้า และก้อการตากแดดมากๆๆๆ ซึ้งจายเจงๆๆๆๆ
"ลูกจาเดินตามรอยเท้าพ่อ ทำความดีรับใช้ประชาชน ลูกจาสืบสานความดีเพื่อพ่อ"
นู๋รักในหลวง คนไทนรักในหลวง ร่มโพธิของแผ่นดิน
ขอพระองค์ทรงพระเจริญ
2006/6/7 รับน้อง'49 เมื่อวันที่24โคตรจาตื่เต้นเลยอ่ะพุ้งนี้จามีน้องๆมาแย้ว หลัจากที่ต้องมานั่งประชุมงาน นั่งเตรียมงานกันเนิ่นนาน แบบว่าเปลี่ยนแผนแล้วเปลี่ยนอีก เพราะแมร่งเลื่อนประกาศประมาณล้านรอบ แต่พรุ้งนี้แล้วสินะงานจิงๆก้อจาเริ่มแล้น คืนวันนั้นก้อจามีเพื่อนๆบางคนค้างคืนเฝ้าซุ้มกัน ได้ข่าวว่าเล่นไพ่กันจนเช้าเลยหนิ วันรุ้งขึ้นแบบว่าสุดๆอ่ะ เหนื่อยโคตรแต่ก้อมันดีอ่ะ เต้นกันกระจายอ่ะ น้องๆก้อดูงงว่าพวกพี่แมร่งเปงบ้าอารายกาน และก้อมีเรื่องหน้าแตกด้วยเหอะก้อประมานว่าเค้าจามีน้องปลอมอ่ะ ก้อมีน้องผู้ชายคนหนึ่งน่ารักดี ขาวๆตี๋ๆใส่แว่น สเป๊กกรูเลย ก้อคุยกะอีเจ๊นัท ปรากดว่ากรูโดนน้องปลอมหลอกซะงั้น เค้าเปงพี่ที่อยู่ปี4แล้วอ่ะแบบว่าหน้าแตกยับเยินเลย ที่สำคัญอีเจ๊นัทแมร่งเอาไปบอกเพื่อนในที่ประชุม และก้อบอกพี่ๆ ตอนนี้เค้ารุ้กันเกือบหมดคณะแล้วอ่ะ กรูมะได้คิดอารายขนาดนั้นนะ กรูแค่ว่าเค้าน่ารักดีเท่านันเองนะเมิง อย่าคิดเกินเลยนักจิ วันต่อมาวันที่26เปงวันที่น้องมาสอบสัมพาด แบบว่าเปงวันที่ทุกอย่างไม่เปงระบบเลยอ่ะ รุ้สึกแย่มากมายที่งานไม่ได้เปงแบบที่คิดไว้เลย เหนื่อยกว่าวันที่ 25 อีก แต่เปงเหนื่อยใจมากก่าอ่ะ ที่ไม่เปงตามแผน แถมยังมีช่องว่างที่แผนมากมายอ่ะ คืนนั้นก้อเลยต้องอยู่ประชุมกันถึงดึกเลยบอ่ะ ก้ออยากอยู่ต่อนะแต่คนมันบ้านไกลที่สำคัญคืองานกรูหมดแล้ว มะได้จาทิ้งกันนะแต่อยู่ต่อเด๋วตายก่อนแน่เลยอ่ะ วันต่อมาเพื่อนๆมาช่วยงานกัยเยอะขึ้น แต่ปันหาที่ตามมาก้อคือ เพื่อนๆไม่รุ่งาน ว่าตอนนี้ต้องทามไรมั่ง มีใครเปงน้องปลอมมั่งอารายประมานนี้ กอเหนื่อนะแต่ก้อโออ่ะ มันพาน้องไปทั่วจุฬากัน แต่กรูต้องเฝ้าคณะซะงั้น โดนสั่งให้อยู่กะที่อ่ะ แย่เลย แต่วันนี้ฮามากนั่งเล่นวอกัน แต่แบบว่าอยู่ดีๆก้อเปลี่ยนคลื่นไปเปงร้านอารายก้อม่ายรุ้เค้าสั่งเฟรชฟรายมาซะงั้นอ่ะ งงเลยกรู วันต่อมาเปงงานที่สำคัญมากมายวันหนึ่งเพราะเหมือนเปงวันรับน้องคณะอ่ะ ปันหาเมือนเดิมคือ แมร่งไม่รุงานแล้วเสือกมาจัดการทำให้งานกรูเละเลยอ่ะ มาก้อมากันสายไม่เคยจามาฟังกรูบรัมงานก่อนเลย สาดดดดดวันนี้หงุดงิดมากๆๆๆอ่ะ พร้อมที่จะระเบิดใส่ทุกคนเลยก้อว่าได้ แม่งไม่เคยมาประชุมอ่ะ กรูเหน่อยมากมึงยังจามาทำงานกรูเสียอีกนะ แต่ก้อถ้าอารมเสียใส่ใครไปก้อโทดนะ ลืมไปเหอะ เราก้องี้เด๋วก้อลืม เวลาที่มันเหนื่อยอ่ะมันก้ออารมไม่คงที่อ่ะ วันนี้ต้องขอบคุนหมิว(หญิงเหล็ก+ถึก) กะตั้มมากที่มาช่วยกรู แท้งหลายเด้อ ส่วนอีก้องก้อเหมือนเคย ทำแม่งทุกอย่าง บอกว่าเปงฝ่ายสวัสดิแต่ก้อไปเปงพี่ฐานซะงั้น เหี้ย...แต่ก้อยังดีที่มาช่วย วันต่อมาเปงวันสุดท้ายนของการรับน้องที่คณะแล้ว กรูดีจายมากมายที่มันจาได้พ้กแล้ว วันนี้ทุกอย่างเปงไปด้วยความสวยงาม แต่เมื่อยโคตรก้อโต๊ะสวัสดิแม่งอยู่กลจากห้องสโลปเปงกอโล แถมกรูยังเลยเปง100รอบเหอะ และแล้ววันนี้อีเจ๊นัทก้อบอกพี่...(น้องปลอมคนนั้น) ว่ากรูสะเหร่อแค่ไหน ที่สำคันคือน้องๆรุ้กันหมดเลย สรุปแล้วตอนนี้รุ้กันทั้งคณะแล้วเหอะ...แม่ม พอรับน้องคณะเส็ดไปกิน MK กันต่อ อิ่มมากมาย และก้อยังไปทำเรื่องหน้าแตกแล้วกรู ดันไปทำถาดเค้าตกลงไปในหม้อน้ำซุปอ่ะ เสียงแม่งดังโคตร คนแม่งหันมองทั้งร้ายเลย อายจังว้า... พอกลับถึงบ้านปรากดว่าแม่ไม่สบายอ่ะ เลยไปช่วยหมิวเตรียมงานรับน้องบ้านมะได้ กลัวมันงอนอ่ะ เพาะมันอุตส่ามาช่วยเราที่คณะ แต่แม่ไม่สบายเจงๆนะ พอถึงวันที่3แบบว่าดูมันงืดๆยังไงไม่รุ้อ่ะ น้องคงเบื่ออ่ะ เกมบางเกมก้อน่าเบื่ออ่ะ ฝนก้อตก action plan ก้อมะตรงสักเท่าไรนัก มันก้อเลยทามให้วันที่4 น้องมะอยากมากันอ่ะ แบบว่าน้องมาน้อยมากมาย แต่ตอนคอนเสริตอ่ะมันมักมาก พอดีเจอเจ๊นัท ใหม่ เพื่อน และก้อปุ๊ก เต้นกันมันมากๆๆๆๆๆ หลังแม่งทิ้งให้กรูเต้นอยู่คนเด่วซะงั้นอ่ะ ตอนกลางคืนไปนอนหอกะหมิว เตียงแม่งเล็กมากโคตรจากลัวตกอ่ะ แต่ก้อหลับได้เนอะ แบบว่าง่วงจัดๆอ่ะ วันต่อมาแบบว่ากิจกรรมมันมากน้องๆก้อกล้าดีอ่ะ ชอบๆๆๆ แถมน้องยังมีหล่อเยอะด้วยเหอะ อิอิอิ ตอนกีฬาสีอ่ะมันมากมาย ทีมบ้านเราชนะด้วยเหอะ ดีจาย ก้อแม่งเล่นส่งนักวอลเลย์โรงเรียนไปยกทีมเลยอ่ะ ไม่ชนะก้อให้รุ้ไปดิ วันนี้ยังได้เต้นสันกลางสายฝนอ่ะ ชอบๆๆๆ บ้านเรายังมีน้องมาเต้นด้วย3คน จายมากเลยน้อง ตอนบายสีก้อดีนะ แอบซึ้งมีน้องเพิ่งมาแค่วันเด่วยังร้องไห้ใหญ่เลยอ่ะ วันนี้น้องต๋อแม่งทำร้ายผู้ชายบ้านเราเกือบทุกคนเลยอ่ะ ตอนงานเลิกพาน้องไปกินต่อที่ MBK ระหว่างทางมันดูเงียบๆไง ก้อเลยเล่นมุขเสี่ยวกะน้อง อ้วกกันเปงแถว แบบว่าน้องแม่งถ้าบอกว่าให้ไปเล่นที่มาบุญครอง แล้วพูดใส่โงด้วย เอาดิเมืง ยามจาได้ไล่ออกจาห้าง น้องก้อฮาดีอ้ะ ชอบๆๆ วันนี้กลับถึงบ้านก้อเกือบ3ทุมแม่งพุ้งนี้ก้อต้องเรียนและ นึกแล้วเหนื่อยมากมายอ่ะ พอวันที่5 ตื่นสายมากมาย พ่อเกือบจาไม่รอแล้น มาถึงคณะแบบว่าเหมือนร่างไร้วิญญาณ เรียนไปก้อหลับไป ฟังไม่รุ้เรื่องเลยเหอะ จารย์พูดไรก้อม่ายรุเรื่องเลย ดีนะที่มีเรียนแค่ครึ่งวัน พอเลิกปุ๊บกรูก้อกลับบ้านปั๊บอ่ะ ง่วงแบบว่าไม่ไหวแล้ว ยังจามีคนมาด่ากรูอีกว่าไม่ยอมอยู่ห้องเชียร์ กรูอยากบอกมึงว่าไปบอกเพื่อนมึงก่อนไปแล้วค่อยมาบอกกรู...เหี้ย... วันต่อมาแบบว่ามีเรื่องสะเทือนจายมากมาย มะอยากพูดถึงหว่ะ ก้อกรูมันไม่สำคันหนิ ครายจาทำก้อทามต่อก้อแล้วกานนะ ทำแล้วก้อม่ายรุจาทามเพื่อใคร เปงคนธรรมดาที่โลกลืมดีก่า....เมื่อวานโคตรจาสะเทือนจายอ่ะ หลายเรื่องเลยอ่ะ แม่งอารมเสียสุดๆๆๆ เบื่อหว่ะ กรูเบื่อ อยากพักแล้วอ่ะ คิดถึงคนไกล แต่ใจใกล้
ปล.ขอบคุนงานที่ทำให้ได้เพื่อนดีๆ และได้เหงไส้เน่าของใครหลายคน
~(@_@)~
2006/5/9 คนในความฝัน กะ คนในความเจงได้ฟังรายการวิทยุรายการเดิม เค้าพูดกันถึงเรื่องคนในความฝันกะคนในความจริง แล้วก้อเปิดโอกาสให้คนฟังโทมาเล่าประสบการให้ฟังอีกเช่นเคย เท่าที่ฟังๆก้อประมานว่ามีทั้งแบบที่ได้ตรงกะสเป๊กอย่างไม่น่าเชื่อว่าคนแบบนี้จามีอยู่ หรือบางคนก้อได้แบบที่คนละเรื่องกะสเปีกเลย แต่ส่วนใหญ่ก้อได้แบบที่กึ่งๆอ่ะนะก้อไม่เชิงว่าตรงซะทีเด่วแต่ก้อคล้ายๆ มีอยู่เรื่องหนึ่งฟังแล้วชอบมั่กมาก น่ารักดี เปงผู้ชายโทมาเล่าให้ฟังก้อประมานว่าสเปีกเค้าอ่ะชอบผู้หญิงที่ไม่เรื่องมาก ไม่จู้จี้ ขี้บ่น คอยโทเช๊คตลอดเวลา แต่สำหรับแฟนคนปัจจุบัน กลับมีนิสัยตรงกับที่เค้าไม่อยากได้อย่างมากมาย ก้อประมานว่าโทมาวันละอย่างน้อย5ครั้งต่อวัน ครั้งแรกตอนเช้าโทมาปลุกให้ไปเรียน ครั้งที่2ตอนสายๆถามว่าถึง ม. อ่ะยัง ทามไรอยู่ ที่ไหน กะใคร ครั้งที่3 ตอนเย็นถามว่าเลิกเรียนยัง กลับบ้านยัง จาไปไหนต่อ ครั้งที่4ตอนค่ำๆ ถามว่าอยู่ไหนแล้ว อยู่บ้านหรืไปเที่ยวข้างนอก ครั้งที่5 ก่อนนอน ก้อคุยๆๆๆๆ แถมยังเปงคนที่ขี้งอน ขี้น้อยใจ เค้าบอกว่ามีอย่ครั้งหนึ่งแฟนโทเข้ามาตอนที่คุยกะเพื่อนอยู่แล้วเค้าไม่รับ แฟนก้อโทมาเรื่อยๆประมานว่ามึงต้องรับนะ เค้ากะเลยรับแบบอารมเสีย แฟนถามว่าทามไมไม่รับเค้ากะบอกว่าอยู่กะเพื่อน แฟนถามต่อว่าแล้วรับไม่ได้หรอ เค้าตอบพูดกลับไปด้วยความโมโหว่านี้เทอเปงใคร ไม่ใช่แม่เรานะ ทามไมต้องทำแบบนี้ แฟนเค้ากะตอบกลับด้วยเสียงสั่นๆว่า ได้งั้นต่อไปนี้เราจะไม่มากวนใจเทออีก ไม่ทำให้เทอรำคานอีกแล้วกันนะ ในใจเค้ากะคิดว่าเด๋วหายงอนกะโทมาเองแหละ แต่ครั้งนี้แฟนเค้าไม่โทมาเจงๆๆ ประมาน3 - 4 วันเค้ารุ้สึกว่าเหมือนอารายบางสิ่งหายไปจากชีวิต แม้ตอนนั้นจารำคานแต่ทำงายได้ตอนนี้มันเข้ามาเปงส่วนหนึ่งของชีวิตเค้าไปแล้ว เค้าก้อเลยต้องไปง้อให้เทอกลับมา ดีเจถามเค้าว่าในเมื่อไม่ตรงสเป๊กทามไมถึงไปจีบอ่ะ เค้าบอกว่าตอนแรกก้อเหงว่าน่ารักดี ดีเจถามต่อว่าทามไมถึงทนอยู่กับสิ่งที่คิดว่าไม่ชอบได้ เค้าก้อบอกว่า ในตัวมีอารายที่ดีๆอยู่คือ เค้าเอาใจเก่ง ดูแลผมทุกเรื่อง สม่ำเสมอกะผม ได้ฟังแล้วก้ออดอมยิ้มตามไม่ได้เนอะ น่ารักดีอ่ะ ดีเจเค้าก้อแซวว่านี่อ่ะเปงเคล็ดลับของผู้หญิง คือทำให้เค้ารุ้สึกว่าขาดเราไม่ได้ก่อน ค่อยแสดงนิสัยที่เค้าไม่ชอบออกมา รับรอง ยังไงก้อไม่ทิ้งเรา
ก้อนะอาจจะจิง พูดถึงคนในฝันของเราอ่ะ ตอนนี้เราว่าเราเจอคนนั้นแล้วนะ เจอมาสักพักแล้วอ่ะ แบบว่าไม่น่าเชื่อว่าจามีคนที่เจอกันครั้งแรกก้อทำให้รุ้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า ตัวมันชา ใจมันสั่นๆ ไม่ได้เว่อร์เจงๆนะขอบอก แล้วคนที่มีอยู่จิง เท่าที่ผ่านมาก้อไม่ได้แบบที่ฝันไว้สักเท่าไร ยิ่งคนล่าสุด โคตรจาตรงข้าม แบบทุกสิ่งทุกอย่าง อันนี้พูดถึงหน้าตานะ ถ้าถามว่าสเป๊กเราเปงไง เอาหน้าตาก้อประมานว่า ตี๋ๆ ขาวๆนิดๆไม่ต้องมาก(เพราะกรูเกือบดำ) สูงก่าเรา (อันนี้ไม่เคยหาได้เลยอ่ะ) ไม่ต้องหลอเพราะเราไม่ได้สวยขอแค่ดูดี แล้วที่สำคันมั่กมากกกกกคือ ไม่ใส่กางเกงเอวสูงตั้งแต่สะดือขึ้นไปถือว่าสูง ถ้าเอวต่ำได้จาดีมาก อิอิอิ ส่วนนิสัยก้อเปงผู้ใหญ่ก่าเรา เปงกะเราได้ทั้งแฟน พ่อ เพื่อน พี่ มีความคิด มีเหตุผล เสมอต้นเสมอปลาย สม่ำเสอ เปงยังไงก้อยังงั้น ไม่เรื่องมาก ขี้หึงนิดๆๆ ที่สำคันมากๆๆๆๆๆตลอดเวลาที่คบกันต้องมีเราคนเด่ว เท่านั้น!!!!! ถามว่าเจอที่ตรงมั่งไหมก้อเจอแต่ด้านบุคคลิกนะ แต่นิสัยพี่เค้าเปงไงก้อม่ายรุอ่ะ เพาะว่าไม่ได้หนิดกานขนานนั้น และก้อไม่กล้าด้วยเหอะ กลัวอ่ะ กลัวความผิดหวัง ตอนนี้กลังผู้ชายเพิ่มอีกอย่างแล้วอ่ะ รับไม่ได้เจงๆๆหว่ะ คนหลายจาย "เมื่อใจเทอมี2ใจก้อคงแบ่งไปเท่าๆกัน แต่คงจามีสักวันที่เทอต้องเลือกใคร เมื่อมีแค่ 1 ใจก้อรักใครไปสักคน..."
เออ!!!อ่านแล้วก้อลองบอกสเป๊กพวกแกให้รุ้มั่งจิ อยากรุ้อ่ะ อย่าลืมนะ
ปล. ฝากบอกเพื่อนๆที่รุ้เรื่องเรากะเด็กนั่นว่า มันจบแล้วนะ ขอบใจสำหรับกำลังใจที่มีให้นะ จารีบเปงคนเดิมให้เร็วที่สุดนะ
~(^_^)~ 2006/5/2 หนีร้อนหรือหนีรักในที่สุดก้อได้มา อัพบล๊อก ซะที หลังจากที่ปล่อยให้เน่ามานาน......มั่กมาก เรื่องมันก้อมีอยู่ว่า เมื่อตอนดึกๆของวันที่21 เมษาที่ผ่ามาได้ฟังรายการวิทยุรายการหนึ่ง เค้าพูดกันถึงเรื่องทะเลๆ เค้าตั้งหัวข้อไว้ว่า คนที่มาทะเลอ่ะมีอยู่ 2 แบบไม่หนีร้อนก้อหนีรักมา พอได้ยินก้อเห็นด้วยมั่กมาก ก็ดูได้จากตาม MV ต่างๆที่เพลงอกๆก้อไปถ่ายที่ทะเล หรือโฆษณาต่างๆก้อใช้ทะเลแสดงถึงความสดชื่น ร่าเริง สดใส แล้วอีกส่วนหนึ่งก้อเปงเพาะเราชอบทะเลมากๆๆๆๆอยู่แล้น ที่ชอบก้อเพาะว่าไปทะเลทีไรก้อรุ้สึกดีได้ทุกที โดยที่ไม่ต้องทามไรเลย แค่ได้ไปแช่ตัวในน้ำทะเล ก้อผ่อนคลายไท้งๆที่แดดร้อนซะขนาดนั้น และที่ทะเลก้อมีความทรงจำดีๆกับเพื่อนรักอยู่ เวลาที่ไปทะเลก้อจะนึกถึงแต่ช่วงเวลาดีๆที่ได้อยู่กับพวกแก นึกถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น มันดปงช่วงเวลาที่มีค่ามากที่สุดในช่วงชีวิตหนึ่งของเราเลยแหละ เออ...มาพูดถึงหนีร้อนกะหนีรักต่อดีก่า เค้าก้อให้คนโทมาเล่าเรื่องความทรงจำที่เกี่ยวกับทะเล บางคนก้อไปเริ่มต้นความรักที่ทะเล บางคนก้อมีคนบอกรักที่ทะเล หรือไปบอกรักใครที่ทะเล หรือแม้กระทั่งไปโดนบอกเลิกที่ทะเล หรืออาจจะไปทะเลเพื่อลืมใครบางคน แต่ละเรื่องราวที่ได้ฟังทำให้เรารุ้สึกว่าที่ทะเลทำให้เกิดเรื่องราวต่างๆได้มากมาย อีกทั้งยังต่างความรุ้สึกอีกด้วย เค้าบอกว่าเวลามองทะเลตอนที่ท้องฟ้าสดใส ทะเลใสๆ เราก้อจารุ้สึกดีๆ แต่พอมองทะเลเวลาที่เกิดพายุ ฝนตก ทะเลก้อจะดูเศร้า โหดร้าย หรือไปดูทะเลเวลากลางคืนถ้าไม่รุ้สึกเหงาจนสุดขั้วหัวใจ ก้อจาโรแมนติกสุดๆ (แต้ต้องไปกะคนรุ้ใจเท่านั้นนะ) พอได้ฟังเรื่องราวของคนอื่นก้อเกิดอาการคันๆอยากเล่ามั่ง แต่ถ้าโทไปก้อคงไม่ทันคนอื่นเค้า ก้อเลยเอามาเล่าลงบล๊อกดีก่าเนอะ... ตอนแรกเรื่องน้เปงเรื่องที่เราคิดว่าดีแต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้ว เรื่องมันก้อประมานว่า เราได้มีโอกาสไปทำกิจกรรมบางอย่างที่ทะเล ครังนั้นเปงการไปอยู่ใกล้ๆทะเลที่นานที่สุดในชีวิตแล้วอ่ะ การไปครั้งนี้ได้ทำให้มีคนๆหนึ่งที่อยู่ในที่นั้นมาบอกว่าประทับใจในตัวเรา พอเรากลับมากรุงเทพเค้าก้อโทมาหา มาคุยด้วย น่าแปลกเนอะที่คุยกันไม่นานก้อไปรุ้สึกดีๆกับเค้า เค้าทามให้เรารุ้สึกคิดถึงมากเมื่อไม่ได้คุยด้วย ทำให้เราเปงเหมือนเด็กน้อยเวลาคุยกับเค้า ถึงเวลาเค้าจะไม่ใช่คนที่เราเคยฝันถึงเลยก้อตาม แต่เค้าก้อทำให้เรารุ้สึกดีด้วย ถึงแม้ว่ามันเพิ่งจาเริ่มต้น แต่สำหรับเราแล้วเราจะทำทุกๆวันที่มีเค้าอยู่ด้วยให้ดีที่สุด เราจะค่อยๆก้าวไปพร้อมๆกัน เค้ามีอะไรๆหลายๆอย่างที่หาไม่ได้ง่ายๆในผู้ชายทั่วๆไป เรื่องนี้ทำให้เราคิดว่าไปทะเลคราวน่าคงจาคิดถึงแต่เค้า แต่แล้วไม่นานมีบางอย่างเกิดขึ้นมา ทำให้เราสับสน และวุ่วายใจมาก รุ้สึกเจ็บมากอย่างบอกไม่ถูก เหมือนคนที่ไม่รุ้ว่าชีวิตพุ้งนี้จาเปงยังไง เค้าคนเดิมนั่นแหละ ทำให้เราสับสนว่าตกลงที่ผ่านมาทั้งนั้นคืออะไรกันแน่ มาทำดีด้วยทำไม โทมาคุยด้วยนานทำไม มาหาทำไม มาเที่ยวด้วยทำไม มาหึงกรูทำไม "ก้อไม่รุ้มันคืออะไร ที่แล้วมามันคืออะไร ที่เข้ามาค่อยมาทำดีและอยู่ใกล้ชิดกัน บอกได้ไหมมันคืออะไร ทั้งสายตาที่เคยมองอย่างซึ้งใจตกลงแปลว่าไง" ตอนนี้ก้อเศร้าโคตรเลยกรูจาบ้าตายอยู่แล้น แถมใกล้จาสอบอีกด้วย ชีวิตเราเอาไงดี "ใจหนึ่งก้อรัก อีกใจหนึ่งก้อเจ็บ เจ็บที่ยังรักเทอข้างเดวอยู่เรื่อยไป ใจหนึ่งก้อพร้องจาเดินไปให้ไกล แต่อีกใจยังไม่กล้าพอ เพาะรุ้ว่ามันขาดเทอไม่ได้..." ตอนนี้เราไม่รุ้เลยว่าอันไหนคือความจิง อันไหนคือการโกหก บางทีเค้าอาจจะโกหกเราตลอดเวลาก้อได้ จาทำไงถึงจารุ้ว่าใครจิงใจกะเรา ใครกะลังหลอกเราอยู่ ใครที่ใช้เราเปงแค่ตัวแก้เหงา ใครที่ใช้เราเปงตัวแทนของแฟนเก่า ตอนนี้"อยากหลบไปสักพักหนึ่ง ขอไปลืมหน้าเทอให้หมด ลบร่องรอยหัวใจที่เปงแผล อยากหลบไปพักดูแล ให้ห่างบางคนที่เคยรังแก คนที่มันต้องแพ้ มันก้อคงไดพักสักวัน" เมื่อไรกรูจาเปงคนเดิมไดสักทีเนอะ....เศร้าจังวะ!!! ~(-_-)~ 2006/3/27 Child Trip@ฉบับสมบูรณ์คงจาไม่ช้าไปใช่ไหมที่จามาเขียนความรุ้ส฿กเกี่ยวกับค่ายตอนนี้ ก้อจามาเขียนตั้งนานแล้วแต่เน๊ตมันต่อไม่ได้นี่น่า เอาเปงว่าเขียนเลยล่ะกันนะ ความรู้สึกก่อนที่จะไปค่ายนี้นะ แบบว่าแอบหวังไว้มากมายว่าจะต้องเปงค่ายที่สนุหมากๆอย่างที่พี่ๆเค้าคุยกันไว้หนักหนาแน่นอน แต่พอมาถึงเจงๆก้อแอบเบื่อเล็กน้อย อาจจาเปงเพาะว่ากิจกรรมไอ่แบบที่นั่งคุยกันอ่ะ เราเคยทำมาจากค่ายที่แล้วมั้ง แถมเต้นสันก้อม่ายค่อยเปงด้วยอ่ะ และไอ่เพื่อนป๊อกกะกลุ่มมันก้อดันหนีกลับก่อน แม่ม..ค่ายเงียบไปทันทีเลย ยิ่งคืนก่อนที่จะมีน้องมานะ สุดๆๆอ่ะ แม่มกรูจาร้องไห้ เซ็งสาดดดดดดดดดดดด ก้อเหอะอย่าไปพูดถึงมันเลย ถือเปงบททดสอบความแข็งแกร่งแล้วกันเนอะ ส่วนวันต่อมาได้เจอน้องๆก่อโอนะ ถึงแม้ว่าวันแรกๆดูเหมือนว่าบ้านเราจะมีปัญหามากๆๆๆๆๆสุดๆ แต่พออยู่ไปอยูไปน้องๆๆร้องดีขึ้น เราเริ่มสนิทกัน เริ่มเข้ากันได้ คุยกันมากขึ้น และก้อเข้าใจกันมากขึ้น ทำให้เรารู้ส฿กผูกพันกับน้องๆมาก และสิ่งที่ประทับใจมากที่สุดก้อคือน้ำใจของน้องๆที่มีให้กับเรานั้น เปงสิ่งที่หาได้ยากมากๆในเมืองหลวง แม้ว่าสิ่งต่างๆที่น้องๆทำให้นั้นมันจะดูหมือนเปงเรื่องเล็กน้อย แต่มันยิ่งใหญ่มากสำหรับเรา ยิ่งตอนวันที่แข่งแรลลี่อ่ะ เราเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบาย และวันนั้นเองทำให้เรารุ้ว่าน้องๆน่ารักมากแค่ไหน ยิ่งตอนที่กินข้าวกันนะ น้องๆก้อตักกับข้าวให้ใหญ่เลย ซึ่งจายมากมายน้ำล้นปรี่เลยอ่ะ ผลังจากที่แข่งกีฬาสีเส็ดนะ ทีแรกเราก้อไม่ได้เปียกหรอกนะ แต่ไอ่น้องปิ๊กดิดันเอาน้ำมาสาดทั้งถังเลยอ่ะ น้องจายร้ายแกล้งพี่ได้ลงคอ เมื่อวันก่อนก้อจับลากลงทะเลไปทีหนึ่งและ ยิ่งน้องๆเหงเราไม่สบายกลับกลายเปงน้องมาดูแลเราแทนซะงั้น คืนสุดท้ายนี่สุดๆอ่ะ ซึ้งได้ใจมากเลยอ่ะ น้องๆร้องไห้ขี้มูกโป่งกันใหญ่เลย หลังจากที่บายสีเส็ดก้อมานั่งเขียน Friend Ship กันใหญ่ มือหงินกันเลยทีเด่ว และคืนนั้นยังมีเปิดใจอีกด้วย น้ำตาไหลพรากๆๆเลยเรา ก้อดีนะมาค่ายนี้อ่ะ ก้อรุ้สึกดี รุ่นพี่ก้อดูหนินหนมดี ไม่เหมือนรุ่นพี่ที่คณะ(บางคน)แมร่งเสแสร้ง คืนสุดท้ายนี่สุดๆอ่ะ กะว่าจาไม่นอนกัน ก้อเลยมาเปิดใจกันอีกรอบนะ แต่คราวนี้เปิดใจเรื่องความรัก ทีแรกเราก้อกะฟังเฉยๆ เค้าเปิดกันหมดก้อเลยเปิดมั่ง เออ…ที่สำคัญมาค่ายนี้นะ เรื่องหัวใจคืบหน้าไปเยอะเลย แหม…ถ้าไม่มาเสียดายแย่เลย แฮะๆๆๆแต่ไม่ขอพูดถึงนะ แค่นี้พี่เค้าก้อจ่รุ้อยู่แล้ว ฝากคนที่รุ้ด้วยนะว่าอย่าพูดไปหล่ะ เราขอเปงคนบอกคำคำนั้นกับพี่เค้าเองนะ โอเช? (แต่เมื่อไรไม่รุ้นะ อิอิ) ความรุ้สึกถึงทุกๆคนที่ค่าย หมิว+แด้ ดีใจที่มีแก2คนมาค่ายนี้กับเรา ถ้าเราไม่มีพวกแกเราคงไม่ทนอยู่ตนได้พบกับอะไรดีๆที่น่าจดจำแบบนี้ ขอบใจเจงๆนะ ไอ่ป๊อก ขอบใจสำหรับคำปรึกษา แกช่วยเราได้มากเลย อย่างน้อยคุยกะแกทีไรแล้วสบายใจขึ้นเยอะเลย ไม่น่ารีบหนีกลับมาก่อนเลยมึง กรูเลยไม่รุ้จาปรึกษาปัญหาโลกแตกกะครายเลย เน๊ตจาตัดแล้วเด๋ววันหลัมาเขียนใหม่นะ คนที่ยังไม่ได้เขียนถึงอย่าเพิ่งน้อยใจนะ เย้ๆๆๆๆในที่ซูดเราก้อได้มาเขียนต่อ หลังจากนี้คงไม่ได้มา Up อีกหลายวันทีเด่วเพาะเน็ตที่บ้านมันเจ๋ง ต้องมาอาศัยเน็ตมหาลัยอ่ะนะ แถมเริ่มเรียนซัมเมอร์แล้วด้วยอ่ะ ต้องขยันสุดๆๆๆสู้ๆๆ ต่อไปก้อพี่ตั้วกะพี่ฝ้าย ผอค.และรองผอค.ผู้แสนน่ารักและจายดี เปงกันเองกะพวกเรา และมีแอบรั่วบ้างนิดหน่อย อิอื พี่นัท เราเจอกานเปงค่ายที่ 2 แล้น ค่ายนี้ก้อได้มาเปงพี่บ้านเด่วกัน ได้รุ้จักพี่มากขึ้น ดีใจนะค่ะที่ได้อยู่บ้านเด่วกาน พี่นัททำงานเก่ง เราก้อทำงานได้เข้ากานดี อาจจะมีแอบกัดกันเองบ้างนิดหน่อยเนอะ แฮ่.... กิ๊ก+ส้ม+โก๋ เพื่อนใหม่จากต่างคณะที่น่ารักมากๆๆ ตอนแรกเราไม่ค่อยได้คุยกานเท่าไรเนอะ แต่พอได้คุยกันมากขึ้นยิ่งหลงรักพวกแกอ่ะ น่ารักดี อยู่ด้วยแล้วเฮฮาและก้อสบายจายที่ได้คุยด้วย เรารุ้สึกดีกะพวกแกก่าเพื่อนที่คณะบางคนอีกนะ พี่พบ พี่ชายต่างคณะที่แอบฮาด้วยมุขแป้กๆๆมากมาย ความน่ารักของพี่แกขโมยหัวจายน้องๆค่ายได้หลายดวงทีเด่ว ชอบตอนที่พี่แกแต่งหญิงอ่ะ น่ารักมากมาย ยิ่งมัดจุกยิ่งน่ารักเชียว ถ้าเราเปงผู้ชายนะ จีบแล้วเนี่ย อิอิ แต่เราก้อแอบดีจายมากๆๆที่พี่พบเปงเพื่อนกะพี่คนนั้นของน้องโอ๋ แฮะๆๆๆดีจายที่ซูดเลยนะ ขอบอก พี่วิน ได้ฉายาจอมกวางแห่งวังหลวงกลับบ้านไปด้วย ก้อเล่นมุบปาหี่ทีไรไม่เคยจับได้สักกะมุขเลย น่าสงสารที่ซูดเลย น้องๆที่ค่ายก้อรุ้กันเกือบหมดอ่ะนะ มะต้องเสียจายไปนะค่ะ สักวันเราต้องทำได้ อือิ พี่นุ พี่ชายที่ชอบพรากผู้เยาว์ไม่ไหวเลยนะพี่ มะยากไปเยี่ยมพี่ในคุกอ่ะ เบาๆมั่งนะเพ่ เปงห่วงนะเนี่ย แต่ตอนพี่แกเต้นสันนะ ทุ่มเทสุดๆอ่ะ พี่โอ๊ต พี่แกก้อขี้เซาซะเหลือเกิน ปกติพี่แกลืมตาก้อเหมือนหลับตาอยู่แล้วด้วยนะ แกขี้เซาพอๆกะโก๋เลยอ่ะ แล้วมาอยู่บ้านเด่วกันอีก น่าสงสารน้องๆบ้านเจงๆๆๆ พี่ๆ staff ที่น่ารักทุกๆคนไม่ว่าจาเปงพี่ปุ๋ยสุดเท่ของเรา โดยเฉพาะตอนตีกลอง แอบกรี๊ดๆๆ นอนข้างๆกันมาตั้งหลายคืนเนอะ คืนแรกๆก้อผลัดกันตื่นหลังสุด แต่คืนหลังๆพี่แกครองตำแหน่งนี้ไปคนเด่วเลย ส่วนพี่ๆคนอื่น ไม่ว่าจาเปงพี่ออย พี่ลิลลี่ พี่แตง พี่จิ๊บ พี่จุ๊บ พี่มะห์ พี่นิค พี่อ๊อฟ พี่ๆทุกคนน่ารักมาก ใจดี ขี้เล่น เปงกันเองกะเรา ดูแลน้องดีมาก พวกพี่ทำให้รุ้สึกรักชมรมนี้มากๆๆๆ ส่วนพี่ปีแกๆๆที่เหลือก้อน่ารักทุกคนเลย โดยเฉพาะพวกพี่แม่ครัวผู้เสียสละตื่นแต่เช้ามาทำกับข้าวให้พวกเรากิน น่ารักเจงๆๆเลย อาหารอร่อยมากๆๆเจงๆนะ เพาะว่าเปงอาหารที่ใช้หัวจายทำนี่น่า เจงมะ... และน้องๆที่ค่ายทุกๆๆคน ไม่แต่เฉพาะน้องบ้านเรา น้องๆน่ารักทุกคนเลย ใจดีกับพวกพี่มากๆๆ วันบายศรีร้องเพลงให้เราด้วยอ่ะ ซึ่งมากๆๆ รักน้องๆๆทุกคนเยย "กลับมาจากค่ายถึงแม้จาไม่สบายกลับมาแต่ในหัวใจก้อมีความสุข และก้ออิ่มเองอย่างบอกไม่ถุกเลย ขอบคุณทุกๆคนที่มาเปงส่วนหนึ่งในความทรงจำที่ดีๆหน้านี้นะจ๊ะ"~(^_^)~
2006/3/13 Meeting 5 สาวหลังจากที่จบ ม.6 แล้วกลุ่มเราก้อไม่ได้นัดไปไหนด้วยกัยตามประสาสาวโฉด(เอ้ย!!โสด)กันเลย แอบคิดถึงบรรยายกาศเก่าๆที่เราไปช้อป ไปกินข้าว ไปเที่ยวด้วยกัน หลังจากที่เมื่อวานนี้ได้มีโอกาสเหมาะๆๆก้อเลยนัดไปเที่ยวกัน แถมยังเป็นโอกาสดีสุดๆๆๆๆที่มากันได้ครบทั้งกลุ่มเลย แอบดีจายยยยย รุ้ไหมว่าฉันคิดตึ้งพวกแกมากมายเลยอ่ะ เมื่อวานเป็นวันที่นัดกันแล้วเราไปถึงตรงเวลาดีจายด้วยนะพวกแก เป็นครั้งแรกในรอบปีที่ฉันไปตรงเวลานัดพอดี อิอิอิ ได้ไปนั่งกินข้าวกับพวกแกได้นั่งคุยกับพวกแก ยิ่งทามให้อยากกลับไปอยู่ ม.ปลายมากๆๆๆๆ ตอนกินขาวล้วพูดถึงเรื่องเก่าๆๆๆ เรื่องที่ไปทะเล พูดแล้วมีความสุขดีอ่ะ พูดถึงที่ไรก้อแอบยิ้มทุกทีเลย อยากไปเที่ยวทะเลกันอีกอ่ะ หนุกหนานๆๆ ยิ่งคืนวันสุดท้ายนะเหงเพื่อนๆแต่ล่ะคนแล้ว โคตรฮาเลย วันนี้ขอพูดถึงหน่อยละกัน เอากลุ่มแรกที่หลับดีก่า แบบว่าหลับโคตรเร็วอ่ะคือ หยา ปัทมา แถมด้วยอีนุ้ยของเราไปอีก 1 คน น่าสงสารแกมากนุ้ย พลาดเรื่องมันๆๆไปปได้งันเนี่ย หลังจากที่เด็กน้อยหลับกานไปหมดแล้น หลังจากนั้นสิ่งที่ทุกคนรอคอยก้อมา ไอ้ที่เปงน้ำสีๆๆๆอ่ะ หลังจากนั้นไม่นาน สภาพของเพื่อนๆแต่ละคนที แบบว่าฮาสุดๆอ่ะ ไอ้เพียวกะตุ๋มกะมาแข่งกันเดินตรง สรุปแล้วแกเดินไม่ตรงทั้งคู่อ่ะ ส่วนไอ้พวกที่เล่นป๊อกเด่งก้อนะเล่นก้อเสียแล้วเสียอีก สู้เราก้อม่ายได้ นอนดูพวกแกเสียตังแล้วมีฟามสุก ที่ฮามากคือสันติ พูดเองคนแรกเลยบอกว่าจาม่ายนอน หลับซะเร็วเลยนะ เหงว่ายิ่งเล่นยิ่งเสียช่ายม้าถึงหนีมานอนขี้โกงมาก แถมยังมาหาว่าเหงเรานอนเลยนอนมั่ง ก้อคนมันมึนนี่หว้า ครายจาไปนั่งอยู่ได้ ที่ฮามากเลยเป็นอีปิ้นกะวิชา อีปิ้นแมร่งแกล้งเมา เจอวิชาเอาถุงงก๊อบแก๊บครอบคล้องหู ฮามากๆๆ ( แดกไป 2 อึก ทามมาเปงเมายังกะแดกไป 10 ขวด ) ตอ...มากๆๆๆอ่ะ ส่วนสาวๆที่เหลือก้อเคล้มๆๆได้ที่ ว่าแล้วก้อพากันไปนั่ง+นอนดูดาว นู๋นุ่นของเรา เจ๊แกร้องเพลงได้ตลอด ยิ่งเคล้มยิ่งร้อง ร้องจนหลับก้อยังร้อง เจ๊เอ๋ย... ที่เหลือก้อนอนตากยุ่งกันซะงั้น นึกถึงเรื่องพวกนี้ทีไร ทามให้อยากไปเจอ 6/8 มากๆๆๆๆๆๆๆ ไปเที่ยวกันเมื่อไรโทมาบอกกันด้วยนะแก หยิบซีดีที่ไปทะเลมาดูแล้วน้ำตาไหลเลยอ่ะแก คิดถึงที่ซูด...เลย รักเพื่อนๆๆๆทุกคนเลยอ่ะ 2006/3/4 จบปีหนึ่งแย้วววววโว๊ยยยยยวันนี้มีแต่คนมาอัพ Blog ว่าสอบเส็ดกันและ หลุดพ้นซะทีปีหนึ่ง แฮะๆๆๆแอบดีจายนะเนี่ยจาได้ใส่กระโปรงสั้นขึ้นมาอีกนิดนึงและ วันนี้สอบBio เปงตัวสุดท้าย แบบว่าทุ่มกะวิชานี้สุดๆอ่ะอ่านตั้งหลายรอบแหนะ จาว่าไปสอบคราวนี้อ่านเยอะสุดๆแล้วอ่ะตั้งแต่เข้าม. อ่ะ ก้อจาม่ายให้อ่านเยอะได้ๆไงอ่ะ ก้อคะแนนMid term เน่าซะ... ก่อนมาสอบเมื่อคืนก้อดันนอนไมหลับซะงั้น เปงหอยอารายก้อม่ายรุ แบบว่าตี3แล้วมันยังม่ายหลับเลยอ่ะ แถมยังปวดหัวจี๊ดๆๆ 2 ข้างเลยด้วย ดีที่ตอนเช้าได้แรงคึกที่จะได้ๆไปเที่ยวต่อ เลยค่อยยังชั่ว ไม่งั้นก้อแย่เลยเนอะ
และแล้ววันสุดท้ายของการเปง Freshy เวลาหนึ่งปีนี่ผ่านไปเร็วเนอะ ยังรุ้สึกเหมือนว่า เพิ่งสอบMid termครั้งแรกอยู่เลยอ่ะ แต่เวลาหนึ่งปีกับการเปงนิสิตก้อมีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นมากมายในชีวิดเรา มีทั้งเรื่องดีๆๆๆ และก้อเรื่องร้ายๆ
เอาเปงว่าเราพูดถึงแต่ละเรื่องที่กันดีก่าเนอะ (เปงเรื่องที่อยากเล่า มีทั้งดีและร้ายปนกัน แหมก้อชีวิตใครจาเจอแต่เรื่องดีๆๆจิงม้า...)
เรื่องแรกเลยก้อคงจาหนี้ไมพ้นเรื่องที่ เราได้รุ้จักกะพี่คนหนึ่ง จากการที่ได้เรียนวิชาเลือกตัวหนึ่ง(เปงวิชาที่หลงผิดเลือกอย่างแรง) ก้อทามให้เราได้เจอกับพี่ร่วมสถาบันคนหนึ่ง ครั้งแรกที่ได้เผชิญหน้ากัน รุ้สึกเหมือนตัวมันจาลอยๆๆ หน้ามันร้อนๆๆ รุ้สึกดี อย่างบอกม่ายถูกเลยอ่ะ มันเปงความรุ้สึกที่ดีมากๆๆเลยนะ เพาะตั้งแต่เกิดมาก้อเพิ่งได้รุ้เด๋วนั้นเองว่า ความประทับใจแรกพบเปงยังไง ยิ่งได้คุย ได้อยู่ใกล้ๆ เหมือนตัวมันจาลอยๆๆ ยังไงก้อม่ายรุดิ เอาเปงว่ามีความสุขมากๆก้อพอ แต่ก้ออีกอ่ะ ผ่านไปหลายเดือนก้อยังไม่กล้าบอกความรุสึกนั้นกับพี่เค้าเลยอ่ะ ก้อทามไงได้มันไม่กล้า และมันก้อกลัว กลัวว่าเค้าจาไม่เหลือแม้กระทั่งความเปงพี่น้องให้เราอ่ะจิ แต่ก้อม่ายเปงไร "แค่ได้แอบมอง แอบยิ้ม แอบปลื้ม" อยู่ห่างๆก้อพอจายแล้นเนอะ อิอิ
เรื่องต่อมาก้อเปงเรื่องที่ได้รุ้ว่ามีไอ้เพื่อนสารเ...ว อยู่คนหนึ่ง ทำเรื่องเ...วๆ ที่เราไม่คิดว่าเพื่อนคนนี้จาทำได้ จากเหตุการณ์นี้ทามให้เราได้รุ้ว่า เพื่อน เปงคำที่ต้องใช้เวลาดูนานมาก ถึงจารุ้ว่าใครกันแน่ที่เปงเพื่อนแท้ เปงคนที่ไม่ทิ้งเรา แม้เราจามีปัญหามากแค่ไหนก้อตาม เพื่อนแท้ กว่าจารุ้ว่าใช่หรือเป่า อาจใช้เวลาทั้งชีวิต แต่ก้อต้องขอบจายเมง ที่ทามให้ก รู รุ้ว่ากรูมีเพื่อนแท้อยู่เหมือนกานเนอะ
อีเรื่องเปงความรุ้สึกเหงา เหงาขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล เหงาแบบไม่ไหวแล้วอ่ะ เหงาโดยที่อยุ่ดีๆก้อร้องไห้ขึ้นมา มันอาจเปงเพาะว่า มาใช้ชีวิตใน ม. แล้วเจอกับบ้างเรื่อง บ้างคนที่ทำให้รุ้สึกถึงวันที่เรามีเพื่อนอยู่ข้างๆกาย ตลอดเวลา มีคนที่หันไปเมื่อไรก้อเจอ คุยกันได้ทุกเรื่อง บางครั้งไม่ต้องคุยกันก้อเข้าใจกัน เวลาเหงาหรือมีปัญหาพอได้คุยกันก้อคลายทุกข์ แต่กับเพื่อนใหม่(บางคน) ทามไมยิ่งคุยยิ่งรุ้สึกเหงา ยิ่งคุยยิ่งอยากร้องไห้ ยิ่งคุยยิ่งอยากกลับไปอยู่กลับอดีต อาจเปงเพาะเรามาจากต่างที่ ต่างสังคม ต่างทัศนคติ ต่างมุมมอง เราก้อรุ้สึกเหมือนม่ายมีคนเข้าใจ แต่ก้อเปงเฉพาะเวลาเหงาๆๆๆๆๆแบบไร้สาเหตุเท่านั้นนะ แต่ตอนนี้ก้อเริ่มโอเคขึ้นแล้วแหละ เริ่มรุ้สึกว่าควรปรับตัวบ้าง เพื่อจาได้อยู่ในสังคมที่ตรงกับความเปงจิงมากขึ้น และก้อเริ่มมีเพื่อนที่หลากหลายมากขึ้น ก้อดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะ (แอบบอกว่าแต่ก่อนกลัวมากเลย กลัวม่ายมีเพื่อน เพาะเราเปงคนที่ติดเพื่อนมากๆๆ ชอบไปไหนมาไหนเยอะ ก้อสนุกดีออก ไปพร้อมกันทั้งห้อง เนอะ)
เวลา 1 ปีที่ผ่านมาทำให้เราได้เรียนรุ้อารายๆหลายอย่างมากเลยอ่ะ อย่างเช่นว่าการปรับตัวให้เข้ากับคนอื่นอ่ะ ปรับตัวให้เข้ากะสังคมที่มีคนหลายๆความคิด หลายๆทัศนคติ หลายๆถิ่นด้วย (คณะเราเดะบ้านนอกเยอะโคตร) อิอิอิ
ม่ายรุจาเขียนไรแล้นอ่ะ และก้อต้องขอโทดพี่คนที่ถูกพาดพิงถึงด้วย ถ้าเรื่องที่เขียนถ้ามานม่ายจิงก้อขอน้อมรับไว้แต่เพียงผู้เด่ว อย่าไปว่าใครเลยนะค่ะ
ความจิงก้อมีเรื่องอื่นๆอีกเยอะเลยอ่ะ เอาไว้วันหลังมาบอกเรื่องที่ประทับใจดีก่า ปิดเทอมแล้วจามาอัพบ่อยๆ
อ่านแล้นก้อ คอมเม้นด้วยนะ
~(^_^)~ 2006/2/6 เรื่องที่ม่ายเคยเปิดเผยจามีครายรุ้บ้างไหมว่า...ทามไมเราถึงได้เลิกกับ
คนที่คบกันมาแสนนาน ที่ดเหมือนรักกันมากมาย
และทามไมถึงคิดนานมาก...มายที่จะตัดสินใจเลือกรักครายสักคนหนึ่ง
มีคนที่ดีเข้ามาในชีวิดก้อคิดม่ายตกที่จะเลือกทางไหนให้กับชีวิต
เพราะมีคนคนหนึ่งทามให้ได้รุ้ว่า ความรักที่ภายนอกแล้วดูเหมือนสวยงาม
ดูเหมือนว่าเปงห่วงเปงใยกัน ดูเหมือนว่าคอยดูแลทุกอย่างนั้น
ความจริงแล้วจามีครายรุ้บ้างไหมว่ามันเกิดอารายขึ้น จริงอยู่ที่เค้าเอาใจใส่
เราแต่เค้าเอาใจใส่ให้เราเปลี่ยนไปเปงคนในแบบที่เค้าต้องการให้เปง
ตอนแรกก้อดีอ่ะ คือก้อเข้าใจประมานว่าเค้าหวังดีกะเรา อยากให้เราดูดี
(ก้อรุ้ว่าดีอ่ะนะว่าม่ายช่ายคนสวยอาราย) พอนานๆๆๆเข้าเราเริ่มรุ้สึกว่าเราเหนื่อย
เหนื่อยที่ต้องทามอารายแบบนี้ เหนื่อยที่ต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อครายคนหนึ่ง
เหนื่อยที่ต้องฝืนทำในสิ่งที่เราไม่ชอบ ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ เหนื่อยมากกกกก
ช่วงนั้นกุ้มจายมากๆ ไปปรึกษาเพื่อนคนหนึ่ง จนทำให้ดูเหมือนเราไปสนิทกับมันเกินไป
จนเกิดเปงเรื่องราวมากมายใหญ่โต แล้วหลังจากการที่เราได้บอกเลิกไปเค้าคนนั้น
ก้อเปลี่ยนไปคนละคน และแล้ว "สันดาน" ของคนก้อเปิดออกมา ดีนะเนี่ยที่แกตาสว่างก่อน
โอ๋นะโอ๋เกือบจาสายไปแล้น
และแล้วหลังจากนั้นจากที่กำลังหนุกหนานกับชีวิตอิสระ+ชีวิตการเปงเฟรชชี่ โชคชะตาก้อ
ทามให้เราได้มาพบกะพี่คนหนึ่ง ที่ทำให้หวั่นไหวตั้งแต่แรกพบ ใจสั่นเมื่อได้คุย
อยู่ใกล้แล้วแทบจาละลาย ซึ่งเกิดมาก้อเพิ่งเคยเปงแบบนี้อ่ะนะ และการที่เพิ่งเคย
รุ้สึกแบบนี้ มันก้อทามให้เมื่อมีคนดีๆเข้ามาก้อม่ายกล้าตัดใจจากพี่คนนั้นเพาะก้อยัง
แอบหวังเล็กๆว่าพี่เค้าจามีใจเล็กๆให้เราบ้าง ก้อม่ายรุว่าคิดปายเองอ่ะเป่า
มันก้อเลยยิ่งลังเลหนักเข้าไปใหญ่
ใจหนึ่งก้ออยากที่จะรอ ใจหนึ่งก้อเริ่มจา... อีกใจก้อกลัว...กลัวจาเปงแบบเดิม
แบบที่ว่าต้องการเปลี่ยนเราให้เปงในแบบที่เค้าต้องการ และก้อยังชอบที่จะมีชีวิตที่เปง
อิสระแบบที่เปงอยู่อ่ะ แบบว่าชอบที่จะไปเที่ยวคนเดว(ในบางครั้ง) อยากอยู่กับเพื่อนมากก่า
หรือบางทีก้ออยากไปไหนมาไหนกันเปงฝูงมากก่าไป2คนอารายแบบนี้
อีกอย่างคือ เราม่ายอยากให้พี่เค้าต้องมา...ม่ายรุสิบองม่ายถูกเหมือนกานอ่ะ เหมือนกับว่าเรา
ใช้พี่เค้าเปง...เฮอ...................กุ้มเนอะ
เอางายต่อดีว่ะเรา.....
กะว่าวาเลนไทน์นี้จาบอกพี่คนนั้นของน้องอ่ะ นี่ก้อใกล้แล้วอ่ะ ยังทามใจม่ายได้เลย
ทามงายดีดีดีดีดีดีดีอ่ะ ยิ่งได้คุยกับพี่คนนั้นก้อยิ่งมีความสุขอย่างบอกม่ายถูก
ยิ่งได้คุยกันมากเท่าไรยิ่งรุ้สึกว่ายิ่งชอบเค้ามากขึ้น อยากเจอพี่ที่ซูดเลยยยยย
เมื่อไรจากล้าบอกพี่เค้าไปซะทีเนี่ย ทามไงไงไงไงไงไงไงถึงจากล้าพอเนี่ย
ครายก้อได้ช่วยบอกที.....
2006/1/28 กีฬา 5 หม้อ...เอ้ย!!! 5 หมอวันนี้ไปงานกีฬา 5 หมอมา ทีแรกก้อกะจาไม่ไปแล้วอ่ะ แบบว่าไปก้อไม่คิดจาไปแข่งกะเค้าอยู่แล้น ส่วนสแตนก้อดูเหมือนว่าพวกเค้าจาไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากสแตนอย่างเราเท่าไรนัก และแล้วก้อต้องมาจนได้เพาะโดนไอ่เพื่อนบ้ามันไซโคซะ...แถมแมร่งยังขู่อีกว่าถ้าไม่ไปนะมันจะ...บอกพี่คนนั้นของเราว่าเราชอบเค้ากะบอกพี่อีกคนว่า...( เปงความลับสุดยอดมากๆบอกมิได้เด็ดขาด ) และมีการบอกอีกนะว่าถ้าไปสายกว่า 9โมงครึ่งแม้แต่นิดเด่วกรูตายแน่ (ไอ้บ้าเอ้ย...ครายจาไปตื่นทันว่ะ บ้านก้ออยู่ไกล แถมยังมะมีใครว่างมาส่งอีก) และแล้วเราก้อออกจากบ้าน 9โมงครึ่งพอดี ไปถึงก้อ 10 โมงครึ่งพอดี แฮอะๆๆ ดีนะเนี่ยที่มันยังมะได้ทำแบบที่มันขู่ไว้
แต่วันนี้ก้อโอดีอ่ะหนุกหนานดี เกมส์แรกก้อเปงวอลเล่หญิง ลุ้นมั่กมากแถมยังมีเรานั่งเชียร์อยู่คนเด่ว ส่วนทั้งสนามที่เหลือก้อเปงกองเชียร์หมอหมดเลยอ่ะ แอบกลัวโดนรุม ดีนะที่ชนะอ่ะ มะงั้ยคงจาอายแย่ เชียร์ซะเสียงดังเชียว จากนั้นก้อไปเชียร์แบด หญิงเด่วเปงพรแข่งก้อชนะเหงๆอ่ะ แต่ชายคู่นี่สิ เหงแล้วอยากจาเปงลม ฝีมือห่างกันน่าดู แถมเค้ายังเล่นกันเข้าขากันมากก่าไอ่ตั้งกะไอ่บอลอีก กรูล่ะกุ้งจายเจงๆๆ ดูแบดเส็ดก้อพาไอ้ตั้มไปแดกข้าวฟรี แมร่งแดกเข้าไปได้ 3 กล่อง กินเส็ดก้อเข้าไปดูวอลเล่ชาย แหม...เรามะอยู่เชียร์แค่แปบเด่วเองแพ้ไป 1 เซต ซะแล้วแย่เลย พอเซดใหม่นะ สูสีมากมาย(เซตแรกก้อสูสีนะ) แต่ก้อแพ้ ไม่รุ้เพาะเราพาไอ้ตั้มไปเชียร์แบบทำลายสมาธิพี่ๆเค้าอ่ะเป่า ยิ่งตอนที่พี่อ้นได้เสริฟนะแมร่งตะโกนว่าดำๆๆๆอ่ะ พี่เค้าคงจามีสมาธิอ่ะนะ แต่ได้แกลังพี่อ้นก้อมันดีนะ มันไม่ได้แกล้งพี่อ้นอย่างเด่วนะ มันยังทำลายสมาธิพี่เมอีก กรูไม่น่าชวนมัมาเลย สรุปเราก้อแพ้ซะ 2 เซตรวดเลย แข่งเส็ดยังไม่พอ ยังจาแซวเค้าอีกเนอะ แต่ที่แพ้นะ สงสัยไฟข้างเราจาไม่พอ เหงแต่เงาดำๆวิ่งไปวิ่งมา 555+ แถมนักวอลเล่ชายของเราแต่ละคน ดำๆทั้งนั้น.... ก้อแซวเค้ายังงี้อ่ะตอนเลิกแข่งพี่อ้นถึงได้เอาเสื้อมาคลุมหัว(โคตรเหม็นเลยอ่ะ) เส็ดก้อพานักกีฬาไปกินข้าวฟรี ตอนกินข้าวยังไม่วายแกล้งเค้าต่ออีก พี่ๆค่ะโอ๋มะได้ตั้งจายนะ ไอ้ตั้มหรอกที่เริ่มก่อนโอ๋แค่...ร่วมด้วยนิดหน่อยเอง เสียดายที่วันนี้หมิวมะมาด้วย มะงั้นคงจามันกว่านี้อีกเนอะ วันนี้ก้อหนุกหนานดีได้มาเชียร์พี่ๆเพื่อนๆ ตอนบ่ายๆก้อมาขึ้นสแตนต่อ(ความจิงก้อมะได้อยากขึ้นหรอก แต่มาแล้วอยู่แปบเด่วมันไม่คุ้มค่ารถเลยอ่ะ) วันนี้ทึ่งกะหลีดหมอมากมายอ่ะ เค้ามาทำอารายกันนี่ หลีดเราอ่ะเต้นดีสุดแล้วอ่ะ แต่สแตนของเภสัชเค้าเตรียมมาอ่ะ อุปกรณ์เค้าก้อมี สแตนเค้าก้อเต็มสมน้ำหน้า ถามแล้วนะว่าจาให้สแตนแต่งตัวยังไง ซ้อมไหม เค้าก้อดูเหมือนว่าจาไม่เคยสนใจเลย พูดอยู่ได้ว่าแข่งแต่หลีด เปงไงหล่ะสุดท้ายเภสัชก้อได้ไป อยากจาขำ ของงี้มันไม่ได้อยู่ที่หลีดอย่างเด่วนะ สแตยก้อสำคัญ เปงงายหล่ะ หงิดเลยหล่ะสิ วันหลังจาทำอารายอ่ะนะ นึกถึงความสำคัญของเพื่อนมั่งก้อดีนะ(แอบงอนอยู่) วันนี้พอเลิกก้อกะจาไปหาข้าวเย็นกินกันต่อที่มาบุญครอง เดินไปเดินมาก้อจากลับบ้านกันหมดเลย (จากลับไปกินของไหว้ที่บ้านกันหมดเยย) ตอนนั้นยังมะยากกลับบ้านก้อเลยไปแ ร ด ต่อที่อนุสาวรี กะจาไปดูรองเท้าใส่ไปงานบายเหนี่ย(ความจิงก้อดูมาตั้งแต่เมื่อวันศุกแล้วอ่ะที่สยามแต่มันยังไม่โดนสักกะคู่)เดินตั้งแต่5โมงยั้น6โมงครึ่งยังม่ายเจอคู่ที่ถูกจายอีกอ่ะแหละ ทามงายดีแล้วจาไปซื้อที่ไหนดีว่ะเนี่ย เด๋วก้อใส่รองเท้าแตะไปซะเลยนี่... วันนี้ก้อเปงอีกวันที่หนุกหนานใช้ได้เลยอ่ะ ดูเหมือนชีวิตยังมีอารายๆให้ทำอีกเยอะแยะ ดูเหมือนเราก้อมีความสุขกะอิสระที่เรายังมีอยู่นะ(เปงเหตุผลที่ม่ายอยากมีใครไง) อยากทำอาราย อยากไปไหนก้อไป (แต่คงจาไม่ไปอีกนานอ่ะ เพะจาสอบแล้น ต้องอ่านหนังสือเพาะได้ข่าวว่าคะแนนมิดเทอมอุบาทสุดๆ) เข็ดกับการที่ต้องมีคนมาบอกให้ทำนู่นทำนี่ เบื่อที่ต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อคนอื่น เราเปงของเราแบบนี้รับได้ป่ะหล่ะ...เธอม่ายได้ผิดหรอกที่ห่วงเรา แต่มันมากเกินไปและมันก้อทำให้เราสูนเสียความเปงเราไปอ่ะ นี่แหละตือเหตุผลที่ทำให้เรารักอิสระของเรามากๆๆๆๆๆๆๆที่สุด แต่กับที่คนนั้นของน้องโอ๋อ่ะ คือแบบว่าก่อนเจอก้อกะว่าจะไม่รักใคร แต่พอเจอ...ก้อให้ไปหมดจาย...บ้าอีกแล้วครับท่าน จามีบล๊อกไหนไหมนี่ที่จาไม่เพ้อถึงพี่เค้าเนี่ย...
หมดเรื่องเล่าแล้วอ่ะ แต่ขอบอกว่าวันนี้นะหนุกหนานดีอ่ะ คุ้มกับการตื่นเช้าดี
ปล.นู่ชอบเพ่นะ ~(^_^)~ 2006/1/25 รอ...ฉันรอหนึ่งคนที่ฉันฝันรอ ฉันรอหนึ่งคนที่ฉันฝัน
รอทั้งที่ไหวหวั่น แม้ว่าเขาไม่กลับมา
รอฉันเลือกจะรอแม้ต้องมีน้ำตา ทั้งที่รู้ว่าเลือกที่จะรอต้องเจ็บอยู่แล้ว รอ ฉันรอหนึ่งคนที่ฉันฝัน รอทั้งที่ไหวหวั่น แม้ว่าเขาไม่กลับมา รอฉันเลือกจะรอแม้ต้องมีน้ำตา ฉันจะรอแค่เธอ... ฟังเพลงนี้ครั้งแรกแบบว่าโดนมากๆอ่ะ ยังกะเอาชีวิตเราไปเขียนเปงเพลงเลยเนอะชีวิตคนเราก้องี้แหละ ชอบเลือกที่จะทำทั้งๆที่รู้ว่าทำไปก้อเจ็บเปล่าๆ เจ็บอยู่คนเด่วด้วย ก้อเราเองนั่นแหละที่มะยอมพูดความในใจออกไปเองอ่ะ ก้อเพราะว่าเราอีกแหละที่กัวความผิดหวัง แต่ทามไงได้อ่ะเกิดมาก้อเพิ่งเคยเปงแบบนี้อ่ะ เฮอะ...
ตอนนี้ก้อมะได้เจอพี่คนนั้นของเรานานมากแล้น... อยากเจอๆๆๆ ถ้าเจอกานนะเราคงจามีกะจิตกะใจทำอะไรๆได้อีกเยอะแยะมากมายเลยอ่ะ อยู่รั้วเด่วกันแท้ๆแต่ทำไมช่างเหมือนอยู่กันแสนไกลเนอะ ก้อเจออยู่วันหนึ่งอ่ะ แต่เหงแบบระยะไกลโ ค ต ร แบบว่าอยากจาลงจากรถป๊อปไปทักมากมาย แย่จัง...
ดีที่ช่วงนี้มีอารายให้ทำ+คิดเยอะม่ายงั้นสงสัยจาฟุ้งซ่านมากกว่านี้แน่นอนเลยอ่ะ พี่เค้าจารู้ไหมน้อ...ว่าเราพยายามทำให้ตัวเองดูดีขึ้นแค่ไหน ยอมไปหาหมอรักษาสิว(ทั้งๆที่กลัวเจ็บมากๆ โดนกดสิวก้อยอม )เพื่อที่หวังลึกๆๆว่าสักวันหนึ่งเค้าจาเปลี่ยนมาชอบเรามั่งอ่ะ จามีวันนั้นไหมเนี่ย...
เมื่องานบอลก้อแอบส่องๆๆดูเผื่อเจอ ก้อม่ายเจออีก ทำไม๊...ทำไมช่างเจอตัวยากยั่งงี้ แต่แบบว่างานบอลอ่ะหนุกหนานอ่ะชอบอีกตอนที่แปลโค๊ตอ่ะด่ากันมันส์มั่กมากกกก ชอบๆๆๆยิ่งตอนที่ธรรมศาสตร์ด่าทักสินอ่ะ เจ็บมากๆ 555+
ส่วนวันอาทิดก้อถ่อสังขารที่แ ด ก สเต็กถึงเขตสายไหม แบบว่านั่งรถจนอิ่มอ่ะ เสียดายค่าน้ำมันรถเพื่อนๆมากมาย ไปเสร็จก้อกิน กินเสร็จก้อกับ แมร่งมีสาระมากมายอ่ะ กรูม่ายเข้าจายพวกเมิงเลยหว่ะ แต่ยังงัยก้อคิดถึงพวกแกนะ เสียดายที่ไปกันไม่กี่คนเองอ่ะอยากให้ไปกันครบๆอ่ะ เมื่อไรจามีวันนั้นวะ
บล๊อกนี้ยาวหน่อยนะแบบว่ามีเรื่องเยอะอ่ะ
มีอีกเรื่อง...ถ้ามีคนที่คุณเคยเรียกมันว่าเพื่อนอ่ะ แล้ววันหนึ่งมันได้พูดบางสิ่งซึ่งเปงเรื่องที่มันคิดไปเอง แล้วไปคนอื่นบอกว่าเห็นมา แล้วทุกคนที่ได้ฟังก้อเชื่อมัน และทุกคนก้อรุ้กันหมดว่ามันพูดว่าอะไรแม้แต่คนที่ถูกดึงเข้าไปเอี่ยวก้อรุ้ มีแต่คุณคนเด่วที่ไม่รุ้ จนเวลาล่วงเลยไปนานมาก คุนเพิ่งรุ้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ คุณจะเสียใจมากแค่ไหน
แล้วตอนนี้รุ้สึกว่ามันก้อเริ่มรุ้ตัวแล้วอ่ะว่าเรารุ้เลย เหมือนว่าตอนนี้มันจามาง้อ เราโกรดนะ เกลียดมันเลยก้อว่าได้ แบบว่าเราอ่ะทำตัวห่างจากมันมากๆๆๆอ่ะ มันก้อคงรุ้ตัวอ่ะ ถึงได้พยายามทำบางอย่างเพื่อให้เรารุ้สึกดี แต่อยากบอกว่าเรากับรุ้สึกแย่มากๆๆอ่ะ ยิ่งมันทำเหมือนจาคุยด้วย เราก้อแกล้งทำเหมือนไม่ได้ยินอ่ะ บางครั้งก้อรุ้สึกว่าทำเกินไปอ่ะเป่า แต่พอคิดถึงสิ่งที่มันทำกะเรา ก้อสมควรแล้วอ่ะ แต่อยากบอกว่าที่ทำก้อค่อนข้างน่าเลียดอยู่นะ อีกอย่างคือด้วยความที่เปงคนดี(มั้ง)ทำไปก้อรุ้สึกแย่เอง ทำไปก้อแอบสงสาร ไม่อยากจาคุยกะมันเลย ไม่อยากจาได้ยินชื่อมัน ไม่อยากใช้อากาศหายใจร่วมกับมันเลย แต่ลึกๆก้อแอบสงสารเนอะ มันก้อส่งข้อคว่ม+ทำเหมือนอยากคุยด้วยอ่ะ แต่ก้ออีกอ่ะพอคิดตึ้งสิ่งที่มันทำกะเรานะ เราก้อเกลียดจนแถบจะต่อยหน้า แต่เห็นสีหน้าเศ้าๆก้อสงสาร เอาไงดีวะเรา เกลียดก้อเกลียด สงสารก้อสงสาร
สำหรับมึงคนที่กรูเอ่ยถึงเราอย่าอยู่ใกล้กันเลย กรูเกลียดเมิงงง
ถ้าอ่านมาถึงนี่แล้วก้ออย่าว่าเพ้อเจ้อเลยนะ แบบว่าหาทางระบายอ่ะ ถ้าอ่านแล้วงงก้อมะต้องสงสัย จงงงต่อไป 555+ รักคนอ่านที่ซูดดดด จารักมากขึ้นถ้าอ่านแล้วเม้นให้ด้วย
ปล.พี่...นู๋ชอบพี่..... 2006/1/17 เรื่องอารายก้อม่ายรุเยอะเยะมากมาย.................................. ............................................... ...................................................... ทามไมไม่รุ้จักตั้งจายทำให้มันดี และก้อเต็มที่ตั้งแต่แรกก้อม่ายรุเนอะ แล้วก้อต้องมากลุ้มจายกะผลที่เกิดจากความขี้เกียจและก้อม่ายตั้งจาย เรียนตั้งแต่แรก เศร้าเจงๆๆ เลย คะแนนเทอมนี้ออกมาม่ายดีเลย สักกะตัว เท่าที่บอกมาก้อเหงว่าจาดีแค่ธรรมวิทยา แต่ก้อแอบหวัง ว่าให้อีกตัวที่เหลือออกมาดีๆๆๆๆ และก้ออีกตัวที่กะลังจาสอบออก มาดีๆๆๆมากๆๆๆ
ช่วงนี้ก้อแอบเครียดอ่ะ ม่ายรุจาเอาไงกะชีวิตต่อไปดีอ่ะ รุ้ว่าเรา จามีกำลังกาย + กำลังจายที่จาสู้กะอุปสรรคชีวิตลูกนี้ต่อไปดี กำลังกายที่มีอยู่น้อยนักตอนนี้ก้อกะลังเติมให้มันเพิ่มขึ้นมาได้ แต่ไอ้กะลังใจนี่สิ ม่ายรุ้ว่าจาไปเติมมันได้จากไหนเนอะ ตั้งแต่งานจุฬาฯ วิชาการอ่ะ พี่จารุ้มั่งมั๊ยว่าโอ๋อยากเจอพี่แค่ไหน แม้จาได้เจอพี่แค่เสี่ยววินาที พี่ก้อช่วยทำให้กะลังโอ๋มันล้นปรี่ เลยนะ ( แต่พี่อย่ามากะคนอื่นนะ ) คิดถึงพี่มากๆๆๆนะค่ะ ช่วยมาเติมกะลังใจที่ใกล้จาหมดของน้องคนนี้ให้เต็มทีนะค่ะ ถ้าพี่มาช้า โอ๋ก้อจะ.......................................จะ จะรอต่อไป แฮะๆๆๆ ทามไงได้ก้ออยากไปเจอหนิ
แม่จ้า ต่อไปนี่นู๋จาขยันเรียนแล้วนะ เพื่อที่จาได้มะต้องทามให้แม่ ต้องมากลุ้มใจเรื่องนู๋อีกนะ สู้ๆๆๆๆเพื่ออนาคต
และก้อขอบคุณพี่ชายที่แสนดีของน้องโอ๋มากนะค่ะที่เปงห่วง ถึงแม้ว่าพี่จาพูดจนโอ๋ร้องไห้เลยอ่ะ ( อยู่ดีๆก้อมาแอบดุกันอ่ะ ) จายร้ายที่ซูดดดดดดดดด แต่ก้อรุ้ว่าพี่เปงห่วงโอ๋ ขอบคุน อีกครั้งนะค่ะ พี่ชายที่แสนดี
สักวันหนึ่ง เราจาต้องกลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิมนะโอ๋ สู้เค้า เพื่อตัวของแกเองนะ เปงกะลังใจให้เค้าด้วยนะ.............................. 2006/1/8 ...ม่ายมีชื่อเรื่องอ่ะ...HAPPY NEW YEAR 2006 จ้า............................................................................................................................................
ตั้งแต่ขึ้นปีใหม่ยังไม่ได้เจอ...ไม่ได้คุยกับพี่คนนั้นของน้องโอ๋เลยอ่ะ คิดถึงจังทามไงดี...
Blog อันนี้รุ้สึกว่ามะค่อยมีไรเลยอ่ะ งี้แหละชีวิตคนเราก้อม่ายมีไรเลย น่าเบื่อ.... คิดตึ้งพี่...มากๆนะค่ะ (^_^)
จะรุ้ว่าโลกนี้...มันกว้างใหญ่ ก้อต่อเมื่อเราได้...ออกเดินทาง
จะรุ้คุณค่าของอะไร...ในสักอย่าง ก้อต่อเมื่อเรา...เสียมันไป
จะรุ้ความหมาย...ของฟ้าหลังฝน ก้อต่อเมื่อเราผ่านพ้น...มันมาได้
จะรุ้ว่ายังมีเรื่อง...อีกมากมาย ก้อต่อเมื่อเราเปิดใจ...ยอมรับมัน
จะรุ้ว่าในหนังสือ...มีอะไร ก้อต่อเมื่อเราได้...ลองเปิดอ่าน
จะรุ้เวลา...ของดอกไม้บาน ก้อต่อเมื่อเราเฝ้าตาม...อยู่อย่างนั้น
จะรุ้ว่าเสียงหัวเราะ...มันมีค่า ก้อต่อเมื่อเราเสียน้ำตา...ในสักวัน
จะรุ้ถึงความในใจ...ของกันและกัน
ก้อต่อเมื่อเราได้พูด...มันออกไป
จะรุ้ว่าอะไร...ที่เรียกว่าคิดถึง ก้อต่อเมื่อในความคำนึง...มีใครสักคน
จะรุ้ความหมายในคำรัก...สักหน ก่อต่อเมื่อมีใครบางคน...ให้หวั่นไหว
จะรุ้ว่าค่ำคืนนี้...คงไม่เงียบเหงา ก้อต่อเมื่อทุกเรื่องเล่า...ได้มีโอกาบอกไป
จะรุ้ว่าเป็น"เธอ"เท่านั้น...ที่ฉันมีใจให้ ก้อต่อเมื่อทุกครั้งที่เขียนอะไรลงไปจะมีแต่ภาพเธอในใจ...ที่เกิดขึ้นมา
แบบว่าอ่านแล้วโดน...มั่กมาก ชอบๆๆ
"พี่...นู๋ชอบพี่" อิอิ วิดวะปี3 ภาค... น่าร๊าก......
ปล. ก้อมะมีไรมากอ่ะ แค่อยากบ่นเฉยๆ 555+
2005/12/30 Happy Birthday นะจ๊ะ เฮ้ๆๆ วันนี้วันเกิดตัวเองแหละ แกขึ้นอีกปีแย้ว แต่ยังหาคู่ใจไม่เจอซะทีเนอะ(เราอ่ะเจอแล้ว แต่เค้าอ่ะจาคิดว่าเราใช่อ่ะเป่าหน๊อ...)ปีนี้ก้อปาเข้าไป19ปีเต็มแย้ว
ปีหน้าก้อมีเลข2มานำหน้าแย้ว แย่เลยยังมะอยากแก่เลยอ่ะ
หวังว่าวันเกิดปีนี้จามีอารายดีๆเกิดขึ้นนะ เช่นพี่คนนั้นหันมาสนใจเปงต้น
นี่กี่ตี1ก่าๆแล้น เพื่อนส่ง message มากันหลายคนอยู่ แท้งกิ้วมากๆที่ยังมะลืมกัน
รักและก้อคิดตึ้งทุกๆคนเลยนะ อยากกลับไปเจอพวกแกมากๆๆๆๆๆ
ว่างเมื่อไรโทมาหามั่งนะเพื่อน 6 / 8
ถึงแม่ หนูไม่ชอบเวลาที่แม่มีงานเยอะๆเลยอ่ะ หนูรุ้ว่าแม่เหนื่อยแต่หนูก้อม่ายเข้าใจอยู่ดีอ่ะว่า
ทำไมต้องมาอารมเสียกับหนู พูดกันดีๆก้อได้ หนูไม่ชอบให้ใครมาขึ้นเสียงแม่ก้อรุ้
ที่สำคัญหนูไม่ได้ทำอารายผิดซะหน่อย อย่างเหนื่อยจากนอกบ้านแล้วมาพาลกะลูกได้ไหม
ถึงพ่อ เมื่อไรพ่อจากอดหนูเหมือนพ่อคนอื่นๆมั่งอ่ะ ตั้งแต่จำได้อ่ะ พ่อยังไม่เคยกอดหนูเลยนะ
รุ้ไหมเนี่ยว่าแอบน้อยใจอยู่
(เห้อ...แล้วพ่อกะแม่จามาอ่านของแกไหมเนี่ย)
ถึงเพื่อนๆ6/8 คิดถึงพวกแกทุกๆคนเลย เราอยากมีเพื่อนอย่างพวกแกอีกอ่ะ
มะมีครายเข้าใจและจิงกะเราเท่าพวกแกอีกแล้ว รักพวกแกที่สุดเลยยย
เมื่อวันก่อนเอาซีดีที่ไปทะเลมาดู น้ำตาไหลเลยอ่ะ คิดถึงภาพเดิมๆเนอะ
อยากไปไหนๆๆกะพวกแกอีกอ่ะ ม่ายรุว่าจามีโอกาสอีกไหม
ถึงไอ่เตยเพื่อนยาก แกกะเราก้อเปงเพื่อนกันมาหลายปีแล้วนะ แกเปงคนที่เสมอต้นเสมอปลาย
กะเราที่สุด ขอบใจนะเว้ยที่เปงเพื่อนที่ดีของเรามาตลอด รักแกนะเว้ย
หวังว่าเราจาเปงเพื่อนกันตลอดไปนะ ถึงแกจาแต่งงานมีลูกไปแล้ว
เราก้อยังจาเปงเพื่อนกันนะ เพื่อนที่ดีอย่างแกอ่ะหายากมากๆๆๆ เราจะรักษา
เพื่อนที่ดีอย่างแกให้อยู่กะเรานานๆๆๆ รักนะเดะโง่ (ซึ่งหว่ะ)
ถึงพี่คนนั้นของน้องโอ๋ โอ๋อยากตะโกนบอกพี่ดังๆว่า "พี่... หนูชอบพี่นะ"แต่ก้อไม่กล้าสักที
ถ้าเมื่อไรโอ๋กล้า โอ๋จาบอกพี่แล้วกันนะ แต่ระหว่างนี้ก้อคุยกะโอ๋เหมือนเดิมนะ
ถ้าพี่ไม่คุยด้วย โอ๋คงขาดใจ รักนะแต่ไม่แสดงออก
(พี่เค้าจาอ่านของแกไหมเนี่ย ถ้าเค้าอ่านเค้าคงรุ้ตั้งแต่ Blog แรกแล้วแหละ)
ถึงพี่ชายที่แสนดีของโอ๋ พี่เปงผู้ชายที่ดีกะโอ๋มากๆๆ โอ๋รุ้ว่าพี่คิดไงกะโอ๋ พี่อ่ะเปงพี่ชายที่น่ารักมากๆๆ
พี่ดีทุกๆๆอย่างเลยอ่ะ แต่...(ละไว้ในฐานที่เข้าใจ) โอ๋ไม่กล้าทำร้ายจิตใจพี่อ่ะ
แล้วโอ๋ก้อไม่รุ้ว่าควรจาต้องทำไงต่อไป โอ๋มะอยากให้ทำให้พี่ชายที่แสนดี
ของโอ๋ต้องเสียใจ (แล้วพี่เค้าจาอ่านของแกป่ะล่ะ ถ้าเค้าอ่านเค้าคงเลิกยุ่งกะ
แกไปนานแล้วแหละ ก้อเพ้อถึงพี่...ซะขนาดนั้น)
ถึงไอ่ต่าย เลี้ยงง่ายๆโตไวๆนะแก เรานะแอบอิจฉาแกพ่อกะแม่ตามใจแกกว่าเราอีก
(ไอ่ต่ายมันจาเปิดคอมเปงป่ะเนี่ย ถ้ามันเปิดได้เราคงวิ่งก่อนอ่ะ)
ถึงพี่ชายแท้ๆ อย่าแย่งของกินน้องนักดิ อ้วนแล้วก้อแบ่งให้น้องมั่งดิ แล้วก้อหัดสนใจน้องสาวมั่งนะ
ถึงพี่ชายไม่แท้ โทมาหากันมั่งนะ เปงพี่ยังไงไม่ดูแลน้องเลย ห่วงแต่เมีย แม่ก้อดุ เมียก้อขี้หึ้ง
แถมอ้วนอีกต่างหาก น่าสงสาร ดีนะเนี่ยที่มีน้องสาวน่ารัก
ถึงเพื่อนใหม่ๆที่มหา"ลัย เราดีใจนะที่ได้คุยกะทุกคน เราหวังว่าทุกอย่างจาดีขึ้น เราอยากเปงเพื่อนกะทุกคน
เราเข้าใจว่าการที่เรามาจากต่างที่ ต่างสถาบัน ต่างสังคม อาจทำให้นิสัยบางอย่าง
ต่างกัน แต่เราจะพยามยามทำให้ทุกอย่างดีขึ้นนะ
ถึงคนอื่นๆ ทั้งพี่ๆที่คณะ พี่ๆที่ชมรมจิต ที่ให้ความช่วยเหลือ เปงเพื่อนคุย ดูดวง ให้คำปรึกษา และเปงห่วง
ดีใจมากๆที่ได้รุ้จักพวกพี่ๆ น้องคนนี้โชคดีที่มีพี่ๆที่ใจดีคอยช่วยเหลือ ขอบคุนค่ะ
ถึงตัวเอง วันเกิดปีนี้เราขอให้แกมีฟามสุขมากๆนะ ขอให้พี่...มาบอกรักนะ ขอให้คะแนนแกออกมาสวยๆนะ
และก้อขอให้สมหวังในทุกๆเรื่องเลยนะ รักแกที่สุดเลย ไปนอนได้แล้วแกเด๋วระเบิดหม่อมแม่
จามาลงอีกระรอก
ปล. ถึงทุกๆคนที่ได้อ่าน อย่าหาว่าบ้าเลยนะ แบบว่าอยากระบายอ่ะ และก้ออย่าลืมของขวัญนะ
รักทุกๆๆคนเลยนะ
จารักมากกว่าถ้าอ่านแล้วเม้นให้ด้วย
2005/12/25 ความจิงอันแสนเศ้าแฮะๆๆๆ หลังจากที่ไม่ได้เข้ามาอัพนานแสนนาน แบบว่าปล่อยให้spaceเน่ากันเลยทีเดียว
ก้อมันจาสอบแล้วนี่หน่า แถมยังมีเรื่องวุ่นๆมากมายอีกเนอะ
อีกทั้งยังมีเรื่องแสนเศ้าด้วยแหละ (คำเตือน ควรหาผ้าหรือกระดาษมาไว้เตรัยมเช็ดน้ำตาด่วน!!)
คือเรื่องมันมีอยู่ว่า...
อย่างที่ทุกๆคนรุ้กันอยู่จากspaceอันที่แล้วว่าเรานั้นแอบชอบพี่คนนึ่ง
และแล้วเมื่อวันหนึ่ง(ในงานจุฬาวิชาการแหละ)เราได้เหงพี่เค้าเดินกะผู้หญิงคนนึ่ง แบบว่าอึ้งไปเล็กน้อย
เพราะทุกครั้งที่เราเจอพี่เค้า พี่เค้าจาอยู่กะกุ่มเพื่อนเสมอๆ วันนั้นเราเดินสวนกันแบบว่าใกล้มากๆ
เราก้อพยายามทำทุกอย่างให้เหมือนเดิมที่สุด เราก้อเลยยิ้มให้พี่เค้าเหมือนทุกๆทีที่เจอกาน
พี่เค้าก้อมองเรานะ แต่แล้วพี่เค้าก้อไม่แม้แต่จะยิ้มตอบ พี่เค้าทำเหมือนเราเปงอากาสเลยอ่ะ
มันแบบว่า...พูดไม่ออก...อึ้ง...งง...น้ำตาแทบไหลออกมาเพื่อนเราที่เดินมาด้วยก้อตกใจมากๆ
ว่าเราเปงไร มันบอกว่าโอ๋ทำหน้าแบบว่าจาร้องไห้ คือตอนนั้นอ่ะน้ำตามันเอ่อออกมาแล้วนะ
แบบว่าปริ่มๆเลยแหละ แต่กลัวเพื่อนมันจาตกใจก้อเลยบอกมันว่าไม่เปงไร แล้วมันยังปลอบ
อีกว่าเปงน้องสาว ถ้าไม่เข้าข้างตัวเองก้อคงรู้อ่ะว่าไม่ช่ายน้อง หลังจากนั้นนะวันนั้นเหมือนดับวูบ
ไปเลยอ่ะ ไม่มีอารมทำทุกๆอย่าง อยากไปร้องไห้มากๆ แล้ววันนั้นเราก้อทำให้พี่คนนึ่งเปงห่วง...
ความจิงแล้วเราก้อคิดว่าเราไม่ได้เศ้าที่เหงพี่เค้าเดินกะผู้หญิงอ่ะ แต่เราเศ้าที่ว่าทามไมเค้าถึงไม่
ทักทายเราเหมือนที่เคยอ่ะ แอบน้อยใจอ่ะ แถมยังคิดมากด้วยหรือว่าเค้าจารุ้ว่าเราคิดไง
เค้าถึงไม่คุยด้วย ช่วงนั้นแทบบ้าเลยอ่ะ
แถมวันหนึ่งเจอพี่เค้าออนเอ็มอ่ะ เค้าไม่ทักด้วย แถมยัง
ขึ้นAwayไว้เหมือนหลบๆเรา (แต่เราก้อขึ้นAwayไว้เหมือนกาน) แบบว่าอยากทักมากๆ
อยากแค่ได้คุยด้วยอ่ะ แต่ก้อไม่กล้าทัก คือเข้าใจป่ะ แบบว่าเหงๆอยู่แต่คุยไม่ได้เศ้าสุดๆๆๆๆ
เท่านั้นยังไม่พอ วันหนึ่งเราเหงพี่เค้านั่งอยู่ที่แห่งหนึ่งที่พี่เค้าอยู่ประจำ เราก้อให้เพื่อนไปถ่ายรูปให้
ตอนนั้นเราแค่คิดว่า เราจาขอแค่ได้เก็บพี่เค้าไว้ในความทรงจำลึกๆที่แสนดีของเราก้อพอ
สรุปแล้วพี่เค้าให้เพื่อนมาบอกว่า"ถ้าอยากได้ก้อให้มาถ่ายด้วยกัน" แบบว่ามันทำให้รู้สึกอึ้งๆ
ไม่รู้ว่าพี่เค้าคิไงอ่ะ แบบว่าหม้อ...หรือว่าแค่อยากรู้ว่าใครที่แอบชอบเค้าอยู่เท่านั้น แบบว่า
มันทำให้เราสับสน ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยอ่ะ ...ทำไม...ทำไม...ชีวิดช่างสับสน วุ่นวาย
ได้ถึงเพียงนี้ก้อม่ายรุเนอะ
แค่นั้นยังไม่พออีก ปกติแล้วพอถึงช่วงที่จาสอบเราจาส่งmessageไปหาพี่เค้า
แล้วพี่เค้าก้อจาส่งกลับมาทุกครั้งอ่ะ แต่ครั้งนี้พี่เค้าไม่ส่งกลับมาเหมือนเคยอ่ะ
ทำเอานอนร้องไห้ไปหลายคืนเลยอ่ะ
ความจิงเราไม่ได้หวังอารายมากมายเลยอ่ะ เราขอแค่ได้คุยกันเล็กๆน้อยๆ ได้เจอกันมั่ง
แบบนานๆทีอารายแบบนี้ เราว่าเราไม่ได้หวังอารายมากมายเลยเจงมะ แต่ทำไม...ทำไม...
โชคชะตาช่างโหดร้ายกับผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง ที่มีความหวังเล็กๆไว้หล่อเลี้ยงชีวิตให้อยู่ได้
อย่างมีฟามสุก แม้เปงฟามสุกเพียงเล็กน้อยก้อตาม แต่กลับถูกทำลายลงไป
ลองคิดดูสิว่าน่าเศ้าใจเพียงไหน ช่วงนี้ก้อกะลังอยู่ในช่วงทำจายอ่ะ แต่...แต่...นอกจากจะมีเรื่องพี่เค้าแล้ว
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา มีเรื่องเพื่อนบางคนทำให้เรารุ้สึกว่า ตกลงแล้วตินนี้ชีวิตเรามีครายเหลืออยู่บ้าง
มัน...มัน...มันทำให้เรารุ้สึกเหงา...อ้างว้าง...แล้วก้อเศ้าอย่าบอกไม่ถูก มันทำให้เรารุ้สึก คิดถึง
วันเวลาที่เรามีความสุขในวันวาน มันทำเอาน้ำตาไหลเปงสายเลือดเลยอ่ะ
แต่ในช่วงที่ชีวิตเศ้าก้อมีเรื่องดีๆบางเรื่องเกิดขึ้นด้วยแหละ แบบว่ามีพี่ชายที่แสนดีคนนึ่ง มาค่อยห่วงใย
คอยดูแล ตอนนี้ก้อเลยรุ้สึกสับสนอีกแล้วอ่ะ คือแบบว่า...พี่เค้าดีมากๆเลยอ่ะ ดูแลทุกอย่าง
ใจดีมากๆเลย แต่พี่เค้าไม่ใช่อ่ะ แต่....ไม่รุ้สิ สับสนวุ่นวายใจมากมาย คิดไม่ตก ปวดหัว.....
สรุปแล้วราก้อม่ายรุว่าชีวิตเราจาเอาไงต่อไปดีอ่ะ แถมม่ายมีครายช่วยได้อีกต่างหาก
เราต้องเลือกทางเดินชีวิตของเราเอง แต่ ณ เวลานี้เราก้อยังคิดไม่ตกอยู่ดี ครายก้อได้ช่วยที!!!!!
ปล. ถ้าอ่านแล้วม่ายเข้าใจ หรือสงสัยก้อปล่อให้มันผ่านไป ปล่อยให้เราบ้าอยู่คนเดวก้อพอ
แต่ไม่ว่าพี่เค้าจาเปงงายเราก้อยังมีพี่เค้าอยู่ในหัวใจเสมออ่ะ(แบบว่าเจ็บแล้วไม่จำอ่ะ) 2005/11/21 เจอกันอีกแย้วในที่สุด เราก้อได้เจอกันหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาหลายอาทิด
วันนี้กะว่าจามาเจออีกคนหนี่งแต่กลับเจออีกคนหนึ่ง
งี้แหละโชคชะตามักเล่นตลกกับเราเสมอ
แต่ก้อดีนะ ที่โชคชะตาทำให้เราได้เจอกันอีก
ไม่ต้องทำให้เราได้เจอกันบ่อยๆ ขอแค่นานครั้งก้อพอ
เจอกันทีไรก้อทำให้หัวใจอิ่มเอม มีความสุขอย่างที่บอกไม่ถูกเลย
แม้ว่าความสัมพันของเรา2คนจะเปงเพียงแคคนรุ้จัก
พี่น้องร่วมสถาบัน หรืออะไรที่มากกว่านั้น
เราก้อไม่เคยเสียใจเลยที่ชีวิตหนึ่งได้เกิดมาเจอ
คนที่ทำให้เรารุ้จักกับคำว่า "ความประทับใจในแรกพบ"
"คนที่เมื่อเราเจอเขาทีไรก้อมีความสุข" แค่ได้เหงหน้าก้อพอใจแล้ว
อะไรประมานนั้นอ่ะ ความจิงเราก้อไม่อยากเปงมากกว่านี้นะ
เพาะเรากลัวว่าวันหนึ่งเมื่อความสัมพันที่ลึกซึ้งจบลง
เราจะไม่ได้พบกันอีก ไม่ได้เปงอย่างที่เคยเปง
แค่เราได้เหงความเปงไปของเขา แค่นี้ก้อมีความสุขมากแล้ว
ม่ายรุ้จะบอกยังไงแต่ก้อขอบคุนที่โลกน้มีมุมที่สวยงามให้เราได้คอยนึกถึงอยู่เสมอ
ขอบคุนที่โลกนี้มีมุมเล็กๆให้ผู้หญิงคนนี้นั่งมองความเปงไปของผู้ชายคนหนึ่ง
อย่างเงียบๆตลอดไป ไม่ว่าเราหรือเขาจะมีใคร แต่เขาจะไม่มีวันหายไปจากความรุ้สึกนี้
ของเราตลอดไป "รักและเปงห่วงเสมอนะพี่..." (^_^) 2005/11/8 วันนี้ไปวิดวะมาวันนี้เราเข้าไปที่วิดวะมาอ่ะ ตอนเช้าแบบว่านัดกะเพื่อนว่าจาไปยืมหนังสือ Cal กะ Lab Phys
แต่ลึกๆก้ออยากไปเจอพี่บางคนที่อยู่แถวๆนั้นด้วยอ่ะ ตอนเดินไปปนะ แบบว่าตื่นเต้นมั่กมากๆๆๆ
แต่พอไปถึงกลับม่ายเจออ่ะ เส้าเล็กน้อยแต่ม่ายเปงไร เพาะว่าเรามีเค้าอยู่ในจายเสมออยู่แล้น
วันๆนี่ไม่คิดจาทามไรเลยอ่ะ ได้แต่หายใจเปงพี่... แค่นี้ก้อมีฟามสุกแล้น
โอ๋ มีฟามสุขแค่นี้เอง ครายจาหาว่าบ้าก้อยอม
รักนะ ทุกๆคน
ความจิงใจที่เพื่อนมีให้สามารถละลายภายในวันเด๋วจิงม๊า..
ไอ้เพื่อทรยศ
จามไว้นะเมง
|
|
|
%7eSawaddee+Ka++This++my++world+%e7%9a%84%e6%97%a5%e5%bf%97+%e2%80%94+Windows+Live&referrer=){kind=small}
